Wydział Elektryczny Politechniki Śląskiej powołany został dekretem Tymczasowej Komisji Organizacyjnej z dnia 24 maja 1945 roku. Był to, obok Wydziału Hutniczego (ostatecznie zamiast Wydziału Hutniczego powołano Wydział Chemiczny), Wydziału Mechanicznego i Wydziału Inżynieryjno-Budowlanego jeden z czterech pierwszych wydziałów Politechniki Śląskiej. Uroczysta pierwsza inauguracja roku akademickiego odbyła się w auli przy ul. Marcina Strzody 21, dnia 29 października 1945 roku. Na Politechnice rozpoczęło studia 2750 słuchaczy. Wydział Elektryczny składał się w tym okresie z 12 katedr, w których wykładało 45 nauczycieli akademickich. Program studiów oparty został na programie Politechniki Lwowskiej. Z tej uczelni w 1946 roku przyjechali do Gliwic przedwojenni profesorowie i adiunkci, aby rozpocząć naukę na nowo powstałym Wydziale. Do kadry profesorskiej pierwszych lat funkcjonowania Wydziału Elektrycznego należeli wybitni specjaliści z dziedziny elektrotechniki, elektryki i budowy maszyn, tacy jak prof. Stanisław Fryze (z Katedry Podstaw Elektrotechniki), prof. Zygmunt Gogolewski (z Katedry Urządzeń Elektrycznych) oraz prof. Edward Niwiński (z Katedry Miernictwa Elektrycznego).
Struktura organizacyjna Wydziału Elektrycznego zmieniała się wielokrotnie w trakcie jest istnienia. W momencie założenia Wydziału istniało 12 katedr, w 1964 roku Oddział Automatyki Wydziału Elektrycznego usamodzielnia się, tworząc pierwszy w kraju Wydział Automatyki. W latach siedemdziesiątych XX wieku katedry połączono w większe jednostki – instytuty. Obecny kształt jednostek badawczo-dydaktycznych Wydziału uwarunkowany jest ciągłym rozszerzaniem oferty Wydziału, będącej następstwem gwałtownego rozwoju techniki i dostosowywania jej do potrzeb rynku przemysłowego.
Strukturę organizacyjną Wydziału Elektrycznego tworzy sześć katedr:
Na czele Wydziału stoi Dziekan, który kieruje Wydziałem w ścisłej współpracy z Prodziekanami i Kierownictwem Katedr. Organem kolegialnym, mającym funkcje opiniujące jest Rada Dziekańska.
W skład Kolegium Dziekańskiego Wydziału Elektrycznego, w kadencji 2024-2028, wchodzą:
Na Wydziale Elektrycznym zatrudnionych jest ponad 100 pracowników badawczo-dydaktycznych, w tym blisko 30 z tytułem profesora lub stopniem doktora habilitowanego.
Wydział Elektryczny prowadzi studia na czterech kierunkach:
Na kierunku „Elektrotechnika” studenci mają możliwość zdobywania wiedzy i umiejętności w obszarach-kierunkach dyplomowania:
Z kolei na kierunku „Informatyka w systemach i układach elektronicznych” studenci nabywają wiedzę:
„Mechatronika” natomiast to multidyscyplinarny kierunek obejmuje następujące tradycyjne kierunki kształcenia: Elektrotechnikę, Elektronikę i Telekomunikację, Mechanikę i Budowę Maszyn, Mechanikę Techniczną, Automatykę i Robotykę oraz Informatykę. Absolwent kierunku „Mechatronika” ma wiedzę i umiejętności praktyczne z zakresu:
Na Wydziale Elektrycznym kształci się blisko 1100 studentów. Sumaryczna liczba absolwentów Wydziału wynosi około 15 000.
Największym atutem, z punktu widzenia absolwenta, jest krótki okres poszukiwania pracy w zawodzie po ukończeniu studiów. Większość studentów ostatnich lat studiów Wydziału Elektrycznego pracuje w ograniczonym systemie czasu pracy w firmach branżowych, co umożliwia im łagodne i szybkie wejście na rynek pracy po zakończeniu studiów. Część prac dyplomowych wykonywana jest we współpracy ze współpracującymi przedsiębiorstwami, zapewniającymi zaplecze techniczne dla tych prac. Jednocześnie firmy zapoznają się ze swoimi przyszłymi pracownikami poprzez staże i praktyki, w wyniku czego pozyskują dobrych kandydatów na pracowników.
Na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej szczególny nacisk jest kładziony na współpracę z otoczeniem społecznym i gospodarczym, gdzie liczy się bardzo wysokie doświadczenie pracowników Wydziału. Wydział prowadzi szeroką współpracę zarówno ze środowiskiem przemysłowym (blisko 70 umów współpracy ramowej z firmami), jak i międzynarodowymi ośrodkami dydaktycznymi i naukowo-badawczymi na wszystkich kontynentach. Współpracy z przemysłem sprzyja bliskość Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej oraz aplikacyjny charakter zaawansowanych technologicznie badań, szczególnie w zakresie szeroko pojętej elektrotechniki i specjalizacji pokrewnych, bazujących na eksperckiej wiedzy pracowników Wydziału. Mocnym atutem Wydziału jest współpraca międzynarodowa z zagranicznymi ośrodkami badawczymi, m.in. w zakresie metrologii najwyższych dokładności.
Na Wydziale funkcjonuje ponad 50 wysoko specjalistycznych laboratoriów dydaktycznych i badawczych. Właściwe funkcjonowanie nowoczesnych i zaawansowanych technologicznie stanowisk badawczych i aparatury pozyskiwanej oraz instalowanej w ramach aktualnie prowadzonych, jak też przyszłych projektów, programów badawczych i otrzymywanej subwencji, wymaga elastycznej i łatwo adaptowalnej oraz zarządzanej, z poszanowaniem zużycia energii, przestrzeni laboratoryjnej, wspartej zapleczem legitymującym się odpowiednio wysokim poziomem zaawansowania technicznego i minimalnym wpływem na środowisko naturalne.
Przez 80 lat Wydział Elektryczny budował swoją renomę, stając się nowoczesną jednostką badawczo-dydaktyczną, która dynamicznie reaguje na zmieniające się potrzeby otoczenia gospodarczego. Jednakże kluczowym i niezmiennym czynnikiem, umożliwiającym osiągnięcie i utrzymanie tak wysokiej pozycji, są pracownicy Wydziału Elektrycznego, którzy zawsze stanowili zespół zgodnie realizujący wspólne cele.
Kierunek Mechatronika uzyskał pozytywną ocenę Polskiej Komisji Akredytacyjnej w 2025 roku. Natomiast kierunek Elektrotechnika posiada prestiżowy Certyfikat Doskonałości Kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej. Wyróżnienie to kierunek uzyskał w 2025 roku w kategorii „Otwarty na świat – doskonałość we współpracy międzynarodowej” na poziomie studiów I i II stopnia. Certyfikat jest ważny do roku akademickiego 2030/2031.
Dziekan Wydziału Elektrycznego w roku 1945
Został powołany na pierwszego Dziekana Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej. Funkcję tę objął w Krakowie w chwili powołania Politechniki Śląskiej i pełnił ją przez pół roku, do lipca 1945 r., kiedy przeszedł do Wrocławia, rozpoczynając organizację Wydziału Elektromechanicznego Politechniki Wrocławskiej.
Prof. Kazimierz Idaszewski urodził się w 1878 r. w Nochowie, w województwie poznańskim. W 1903 r. uzyskał dyplom inżyniera elektryka i rozpoczął pracę w Szkole Politechnicznej we Lwowie. W 1904 r. obronił pracę doktorską na Politechnice w Brunświku, po czym podjął pracę w koncernie Siemens-Schuckert w Berlinie. W 1920 r. wrócił do kraju i otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego, a w 1924 r. profesora zwyczajnego Politechniki Lwowskiej, gdzie kierował Katedrą Pomiarów Elektrycznych, a później Katedrą Maszyn Elektrycznych. W latach II wojny światowej prof. K. Idaszewski pracował na tym stanowisku do 1944 r. W 1944 r. przeniósł się do Krakowa, a następnie w 1945 r. do Gliwic. Ostatnie lata swojego życia, od roku 1945, spędził we Wrocławiu.
Profesor Kazimierz Idaszewski zmarł 14 stycznia 1953 r. we Wrocławiu.
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 1945-1946
Prof. Wacław Günther urodził się 5 lipca 1884 r. w Siedlcach. Ukończył Wy-dział Budowy Maszyn Szkoły Politechnicznej we Lwowie, uzyskując dyplom in-żyniera mechanika. Dalsze studia kontynuował w Liege, w Belgii, gdzie otrzymał w 1912 r. dyplom inżyniera elektryka. Od 1911 r. pracował w Szkole Politechni-cznej we Lwowie jako asystent, a od 1913 r. jako adiunkt. Począwszy od 1917 r. prowadził wykłady z teorii maszyn elektrycznych na Politechnice Warszawskiej. W 1918 r. rozpoczął pracę w Instytucie Wojskowo-Technicznym, pełniąc jedno-cześnie funkcję adiunkta Katedry Miernictwa Elektrycznego Politechniki Warszawskiej. Od 1929 r. pracował w przemyśle. W 1940 r. ponownie podjął pracę na Politechnice Warszawskiej, uruchomionej jako Staatliche Technische Fachkurse. W 1945 r. przeniósł się do Gliwic na stanowisko profesora kontraktowego Politechniki Śląskiej. Pełnił funkcję Dziekana Wydziału Elektrycznego w latach 1945-1946. W 1946 r. wyjechał do Wrocławia, gdzie objął stanowisko profesora zwyczajnego w Katedrze Elektrotechniki Ogólnej.
Profesor Wacław Günther zmarł 9 lipca 1953 r.
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 1946-1948
Prof. Stanisław Fryze urodził się 1 grudnia 1885 r. w Krakowie. Po ukończeniu szkoły średniej pracował w Austriackich Zakładach Siemens–Schuckert, w oddziałach w Krakowie, Wiedniu i we Lwowie. W 1911 r. rozpoczął studia na Oddziale Elektrotechnicznym przy Wydziale Mechanicznym Szkoły Politechnicznej we Lwowie. I wojna światowa i czynny w niej udział były powodem, że dyplom inżyniera otrzymał dopiero w 1917 r., zdając z odznaczeniem egzamin państwowy na Wydziale Budowy Maszyn, Oddziale Elektrotechnicznym. W 1923 r. uzyskał dyplom doktora nauk technicznych za pracę pt. Nowa teoria ogólnego obwodu elektrycznego. Był to pierwszy w Polsce doktorat z nauk elektrycznych. W roku 1925 objął Katedrę Elektrotechniki Ogólnej na Politechnice Lwowskiej, gdzie pracował do końca wojny. W dniu 17 października 1934 r., dekretem Prezydenta Rzeczypospolitej, mianowany został profesorem zwyczajnym elektrotechniki ogólnej. W styczniu 1945 r. został aresztowany przez NKWD i wywieziony do Donbasu. Jesienią roku 1945 powrócił do Lwowa, a w czerwcu 1946 r. przyjechał do Gliwic. Na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej objął Katedrę Podstaw Elektrotechniki, którą kierował do przejścia na emeryturę w 1960 r. W latach 1946-1948 prof. Fryze sprawował funkcję Dziekana Wydziału Elektrycznego. W 1952 r. został powołany na członka tytularnego, a w 1957 r. członka rzeczywistego Polskiej Akademii Nauk.
Profesor Stanisław Fryze zmarł 3 marca 1964 r.
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 1948-1952
Prof. Zygmunt Gogolewski urodził się 1 maja 1896 r. w Warszawie. W 1914 r. ukończył Gimnazjum im. M. Reja z odznaczeniem Maxima cum laude. W 1915 r. rozpoczął studia na Wydziale Elektromechanicznym Politechniki Petersburskiej. W 1917 r. wrócił do Warszawy i od 1918 r. kontynuował studia na Politechnice Warszawskiej, które ukończył w 1922 r. W latach 1923-1926 był kierownikiem elektryfikacji budowanej Fabryki Lokomotyw w Chrzanowie, a w latach 1926-1939 pracował początkowo jako konstruktor, a następnie jako dyrektor techniczny Fabryki Maszyn Elektrycznych w Żychlinie. W 1932 r. objął funkcję dyrektora technicznego centrali firmy Rohn-Zieliński, do której należała również Fabryka Maszyn Elektrycznych w Cieszynie. W okresie okupacji pracował jako nauczyciel języków obcych w Rumunii. W 1945 r. wrócił do kraju i objął funkcję dyrektora technicznego Zjednoczenia Przemysłu Maszyn Elektrycznych. W 1946 r. podjął pracę na Politechnice Śląskiej na stanowisku profesora nadzwyczajnego, pełniąc funkcję Kierownika Katedry Urządzeń Prądów Silnych. W tym samym czasie był dyrektorem Zjednoczenia Maszyn i Aparatów Elektrycznych, a następnie w latach 1949-1950 dyrektorem Centralnego Biura Konstrukcyjnego Maszyn Elektrycznych. W latach 1948-1952 prof. Gogolewski sprawował urząd Dziekana Wydziału Elektrycznego. W 1952 r. objął kierownictwo Katedry Budowy Maszyn Elektrycznych, a w 1956 r. Katedry Maszyn Elektrycznych i funkcję tę pełnił aż do przejścia na emeryturę w 1966 r. W 1957 r. został mianowany profesorem zwyczajnym Politechniki Śląskiej.
Profesor Zygmunt Gogolewski zmarł 24 października 1969 r.
Rektor Politechniki Śląskiej w latach 1952-1954
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 1954-1956
Prof. Zbigniew Jasicki urodził się 16 sierpnia 1915 r. w Zawadzie. W 1939 r. ukończył Wydział Elektryczny Politechniki Warszawskiej. W czasie wojny był żołnierzem Armii Krajowej. Po wojnie kierował pracami projektowymi i budową pierwszej powojennej linii 110 kV, łączącej Śląsk z Krakowem. W 1945 r. podjął pracę na Politechnice Śląskiej, a w kwietniu 1949 r. został powołany na kierownika Katedry Sieci Elektrycznych, którą organizował od podstaw i kierował do 1961 r. W 1961 r. przeniósł się na Politechnikę Poznańską, organizując i pełniąc funkcję kierownika Katedry Nowych Źródeł Energii.
W latach 1952-1954 pełnił funkcję Rektora Politechniki Śląskiej, a w latach 1954-1956 Dziekana Wydziału Elektrycznego. W okresie od 1962 do 1969 roku był Rektorem Politechniki Poznańskiej. W 1964 r. uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. W 1971 r. przeniósł sią na Akademię Górniczo-Hutniczą w Krakowie, gdzie organizował uczelniano-przemysłowy Instytut Nowych Konwersji Energii, którym następnie kierował przez 10 lat.
Profesor Zbigniew Jasicki zmarł 9 stycznia 2001 r.
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 1954-1955
Prof. Antoni Plamitzer urodził się w 1916 r. we Lwowie. Był absolwentem Politechniki Lwowskiej (1939). W czasie wojny pracował we Lwowie w Zakładach Elektrotechnicznych, w Polskiej Szkole Rzemieślniczej oraz był zaangażowany w tajne nauczanie. W 1945 r. podjął pracę w Polskich Liniach Elektrycznych Dalekosiężnych w Krakowie, a następnie od 1 czerwca 1945 r. na Politechnice Śląskiej. Pracował kolejno jako starszy asystent (1945-1946), adiunkt (1946-1952), zastępca profesora (1952-1961) i starszy wykładowca (1961-1966). Od 1948 r. prowadził wykłady z maszyn elektrycznych. W latach 1954-1955 był Dziekanem Wydziału Elektrycznego. W 1966 r. został przeniesiony do organizowanej Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Opolu i powołany na stanowisko docenta. Był organizatorem i Dziekanem Wydziału Elektrycznego WSI w Opolu – funkcję tę pełni do 1978 r. W 1984 r. uzyskał nominację Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na stanowisko profesora.
Profesor Antoni Plamitzer zmarł 5 października 2001 r.
Prorektor Politechniki Śląskiej w latach 1956-1959
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 1955-1956
Prof. Tadeusz Zagajewski urodził się 16 grudnia 1912 r. we Lwowie. Studiował na Oddziale Elektrotechnicznym Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej, gdzie w 1935 r. uzyskał dyplom inżyniera elektryka. W latach 1936-1939 pracował jako konstruktor w Państwowych Zakładach Tele- i Radiotechnicznych w Warszawie. W latach 1940-1941 i 1944-1945 był asystentem Katedry Radiotechniki we Lwowskim Instytucie Politechnicznym. W 1945 r. przeniósł się na Politechnikę Śląską i rozpoczął pracę naukową w Katedrze Telekomunikacji. W 1946 r. uzyskał na Politechnice Warszawskiej stopień naukowy doktora nauk technicznych, a w 1954 r. stanowisko profesora nadzwyczajnego. W 1947 r. przejął kierownictwo Katedry Radiotechniki, przemianowanej w 1954 r. na Katedrę Elektroniki Przemysłowej. W okresie od 1955 do 1956 roku sprawował urząd Dziekana Wydziału Elektrycznego, a w latach 1956 -1959 pełnił funkcję Prorektora ds. Nauki Politechniki Śląskiej. W 1964 r. przeszedł wraz z Katedrę Elektroniki Przemysłowej na Wydział Automatyki i został pierwszym Dziekanem tego wydziału. W 1965 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W 1960 r. został powołany na członka korespondenta, natomiast w 1976 r. na członka rzeczywistego Polskiej Akademii Nauk. Był współorganizatorem Oddziału PAN w Katowicach. Pełnił obowiązki zastępcy przewodniczącego, a następnie przewodniczącego Oddziału. Był członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej – w latach 1972-1975 jego przewodniczącym. Otrzymał też członkostwo honorowe Towarzystwa.
W 1992 r. Senat Politechniki Śląskiej, w uznaniu Jego zasług dla rozwoju nauki polskiej i Politechniki Śląskiej, nadał prof. T. Zagajewskiemu tytuł Doktora Honoris Causa.
Profesor Tadeusz Zagajewski zmarł 28 września 2010 r.
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 1956-1958
Prof. Edmund Piotrowski urodził się 12 sierpnia 1913 r. w Wilnie. W 1937 r. ukończył Wydział Elektryczny Politechniki Warszawskiej, uzyskując dyplom magistra inżyniera. Bezpośrednio po ukończeniu studiów podjął pracę w zakładach przemysłowych na terenie Górnego Śląska. Lata wojny spędził w Żywcu. W latach 1945-1948 był kierownikiem Wydziału Elektrycznego Elek-trowni Zabrze, a w latach 1948-1949 pełnił funkcję dyrektora technicznego Zakładów Energetycznych Podokręgu Będzin. W 1945 r. podjął pracę w Zakładach Energetycznych Okręgu Południowego w Katowicach. W 1954 r. został zatrudniony w Instytucie Energetyki i organizował Zakład Systemów Energetycznych w Katowicach, będąc do 1959 r. jego kierownikiem. W latach 1959-1962 powołany został na dyrektora Przedsiębiorstwa Montażu Aparatury Pomiarowej i Automatyki „Energoaparatura” w Katowicach. Równolegle z pracą zawodową, w 1951 r. rozpoczął pracę naukowo-dydaktyczną na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej. Kolejno pełnił funkcje starszego asystenta, adiunkta, zastępcy profesora. W 1956 r. został powołany na stanowisko docenta, a w 1966 r. Rada Państwa nadała Mu tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1954 r. został Kierownikiem Zakładu Urządzeń Elektrycznych, a w latach 1956-1969 kierował Katedrą Urządzeń Elektrycznych. Przez kilkanaście lat pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji, oprócz funkcji Dziekana (w latach 1956-1958) był zastępcą Prorektora ds. Studiów dla Pracujących oraz zastępcą Kierownika Ośrodka Metodycznego Wyższych Studiów Technicznych dla Pracujących.
Profesor Edmund Piotrowski zmarł 9 czerwca 1992 r.
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 1958-1960
Prof. Edmund Romer urodził się 19 lutego 1894 r. we Lwowie. Studia wyższe ukończył na Politechnice Gdańskiej w 1927 roku. Bezpośrednio po studiach zorganizował własną firmę produkującą elek¬tryczną aparaturę pomiarową, która od skromnego warsztatu rozwinęła się w dużą firmę zatrudniającą przed samą wojną 250 pracowników. Wykształciło się w niej wielu projektantów i konstruktorów sprzętu pomiarowego. We wrześniu 1939 r. został zmobili¬zowany i wraz z wojskiem znalazł się za granicą.
Do kraju powrócił w 1946 r. i podjął dzia¬łalność w spółdzielni Ognisko w By-tomiu. W 1949 r. objął kierownictwo Zakładu Optyki i Mechaniki Precyzyjnej Politechniki Śląskiej, który zorganizował i rozwinął. Od 1948 r. prowadził na Politechnice Śląskiej działalność dydaktycz¬ną, najpierw na Wydziale Mechanicznym, a później Elektrycznym. Na Wydziale Elek¬trycznym zorganizował laboratorium, a następnie Zakład Pomiarów Wielkości Nieelektrycznych. Pełnił funkcję Dziekana Wydziału Elektrycznego w latach 1958- 1960. Był jednym z inicjatorów i twórców Wydziału Automatyki powstałego w 1964 roku, na którym zorganizował i objął kierownictwo Katedry Miernictwa Przemysłowego.
Jest autorem około 40 artykułów naukowo-technicznych, 12 patentów, 6 podręczników i skryptów. Jego książka Miernictwo przemysłowe była pierwszym tego typu podręcznikiem w kraju i jednym z pierwszych w literaturze światowej. Biorąc pod uwagę Jego zasługi dla nauki, Politechniki Śląskiej oraz przemysłu polskiego, Senat Politechniki Śląskiej w 1985 r. nadał prof. E. Romerowi tytuł Doktora Honoris Causa.
Profesor Edmund Romer zmarł 10 października 1987 r.
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 1960-1968
Prof. Mieczysław Pluciński urodził się 12 czerwca 1914 r. w Gozdawi koło Poznania. W 1937 r. ukończył Wydział Elektryczny Politechniki Warszawskiej, uzyskując dyplom inżyniera elektryka i magistra nauk technicznych. Do wybuchu wojny pracował jako kierownik w Warsztatach Portowych Marynarki Wojennej w Gdyni. Podczas kampanii wrześniowej 1939 r. trafił do niewoli niemieckiej, z której w 1943 r. uciekł do Anglii, wstępując następnie do Wojska Polskiego i awansując do stopnia porucznika marynarki wojennej. W 1947 r. powrócił do kraju i podjął pracę w Fabryce Materiałów Izolacyjnych w Gliwi-cach, pełniąc funkcję kierownika Biura Technicznego i Laboratorium. W 1951 r. został powołany na stanowisko zastępcy dyrektora Górnośląskich Zakładów Maszyn Elektrycznych. W 1953 r. został przeniesiony do Zarządu Przemysłu Tworzyw Sztucznych, gdzie pełnił funkcję głównego inżyniera do września 1954 r. W 1948 r. podjął równolegle pracę na Politechnice Śląskiej, zajmując kolejne stanowiska, od asystenta do profesora. Sprawował funkcję Dziekana Wydziału Elektrycznego w latach 1960-1968. Tytuł naukowy profesora uzyskał w 1971 r. W 1961 r. objął kierownictwo Katedry Miernictwa Elektrycznego Wydziału Elektrycznego, a następnie został Dyrektorem Instytutu, który powstał na bazie tej katedry. Funkcję tę pełnił do chwili przejścia na emeryturę w 1984 r.
Profesor Mieczysław Pluciński zmarł 23 kwietnia 1987 r.
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 1968-1973 i 1982-1985
Prof. Zygmunt Nowomiejski urodził się 18 listopada 1922 r. w Rybniku. Jako ochotnik brał udział w kampanii wrześniowej 1939 r. Koniec wojny zastał Go w Anglii, gdzie w 1945 r. zdał maturę i skończył podchorążówkę wojsk łączności. Studia rozpoczął w 1945 r. na Wydziale Elektrycznym Heriot-Watt College w Edynburgu. W 1948 r. wrócił do kraju i kontynuował studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej. W 1951 r. uzyskał dyplom magistra inżyniera elektryka i od stycznia 1952 r. został asystentem w katedrze kierowanej przez prof. Stanisława Fryzego. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1960 r., a doktora habilitowanego w 1963 r. W 1960 r. został powołany na kierownika Zakładu Elektrotechniki Teoretycznej, a od 1963 r. na kierownika Katedry Podstaw Elektrotechniki, która po kolejnych zmianach organizacyjnych weszła w skład Instytutu Elektrotechniki Teoretycznej i Przemysłowej. Najpierw Katedrą, a następnie Instytutem kierował aż do śmierci.
Jego bogaty dorobek naukowy obejmuje kilkadziesiąt publikacji oraz skryptów i monografii z syntezy i dynamiki układów elektrycznych oraz zastosowań matematyki w teorii obwodów. Jest twórcą Seminarium Podstaw Elektrotechniki i Teorii Obwodów SPETO, przewodniczył Komitetowi Organizacyjnemu SPETO, od chwili jego powołania w 1977 r. Seminarium to stopniowo przekształciło się w międzynarodową konferencję IC-SPETO.
Prof. Z. Nowomiejski był Dziekanem Wydziału Elektrycznego w latach 1968-1973 oraz od 1982 roku do śmierci w dniu 27 stycznia 1985 r.
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 1973-1979
Prof. Aleksander Szendzielorz urodził się 9 stycznia 1928 r. w Tarnowskich Górach. W 1953 r. uzyskał na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej dyplom inżyniera, a w 1955 r. dyplom magistra inżyniera elektryka. W 1953 r. podjął pracę jako asystent w Katedrze Sieci Elektrycznych. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1965 r. W 1970 r. został powołany na stanowisko docenta. Tytuł naukowy profesora uzyskał w 1984 r. W latach 1971-1973 pełnił funkcję Prodziekana ds. Nauczania.
Jego dorobek naukowy obejmuje około 130 prac, w tym 62 opublikowane. Jest współautorem 4 skryptów i autorem 1 monografii. Należał do wąskiego grona uznanych w kraju i za granicą specjalistów z dziedziny kabli elektroenergetycznych oraz sieci kablowych.
Profesor Aleksander Szendzielorz zmarł 31 maja 1986 r.
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 1979-1981
Prof. Brunon Szadkowski urodził się 11 września 1939 r. w Kanie koło Chełma Lubelskiego. Był pracownikiem Politechniki Śląskiej od 1962 r., tj. od chwili uzyskania dyplomu magistra inżyniera elektryka na Wydziale Elektrycznym. Kolejne stopnie i tytuły naukowe uzyskiwał odpowiednio: doktorat – 1969 r., habilitacja – 1984 r., tytuł naukowy profesora – 1990 r., stanowisko profesora zwyczajnego w Politechnice Śląskiej – 1996 r. Prowadził zajęcia dydaktyczne oraz prace badawcze w zakresie: metrologii elektrycznej, pomiarów impedancji, badań właściwości materiałów elektrotechnicznych, diagnostyki izolacji transformatorów oraz maszyn elektrycznych.
Jest autorem bądź współautorem około 100 publikacji, w tym 4 książek i monografii. Ponadto był promotorem 7 zakończonych przewodów doktorskich. Był członkiem Komitetu Elektrotechniki Polskiej Akademii Nauk oraz Komitetu Badań Naukowych – Sekcja Miernictwo Interdyscyplinarne oraz Sekcja Projektów Celowych, rzeczoznawcą Stowarzyszenia Elektryków Polskich, przewodniczącym Rady Programowej Oddziału SEP w Gliwicach, członkiem stałej grupy recenzentów Centralnej Komisji ds. Specjalizacji Zawodowej Inżynierów przy Zarządzie Głównym SEP w Warszawie. Pełnił następujące funkcje na Politechnice Śląskiej: Dziekan Wydziału Elektrycznego (1979–1981), zastępca Dyrektora Instytutu Metrologii Elektrycznej i Elektronicznej (1973–1979; 1981–1984), Dyrektor Instytutu Metrologii i Automatyki Elektrotechnicznej (1984–2003).
Profesor Brunon Szadkowski zmarł 2 lutego 2007 r.
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 1981-1982 i 1985-1990
Prof. Władysław Mizia urodził się 8 czerwca 1939 r. w Jeleśni, woj. krakowskie (obecnie woj. śląskie). W latach 1957-1962 studiował na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej, uzyskując dyplom magistra inżyniera elek-tryka. Po ukończeniu studiów podjął pracę w Katedrze Maszyn Elektrycznych. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1969 r., a doktora habilitowanego w 1981 r. W 1991 r. został powołany na stanowisko profesora Politechniki Śląskiej.
W latach 1978-1979 pełnił funkcję Prodziekana ds. Studiów Dziennych na Wydziale Elektrycznym, a w 1981 r. został wybrany na stanowisko dziekana Wydziału Elektrycznego na lata 1981-1984. W 1985 r. został ponownie wybrany Dziekanem Wydziału Elektrycznego, pełniąc tę funkcję przez dwie kolejne kadencje do 1990 r. W latach 1981-1990 był członkiem Senatu Politechniki Śląskiej i przewodniczącym Senackiej Komisji Bibliotecznej, a następnie przewodniczącym Senackiej Komisji ds. Dydaktyki. Od 1981 r. pełnił funkcję zastępcy Dyrektora Instytutu, a później Kierownika Katedry Maszyn i Urządzeń Elektrycznych. Był członkiem Sekcji Maszyn Elektrycznych i Transformatorów Komitetu Elektrotechniki Polskiej Akademii Nauk.
Profesor Władysław Mizia zmarł 29 sierpnia 2000 r.
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 1990 - 1996
Prof. Tadeusz Glinka urodził się 30 lipca 1938 r. w Lgocie Błotnej, w powiecie częstochowskim. Studia wyższe ukończył na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej w 1961 roku. Bezpośrednio po studiach rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w Katedrze Maszyn Elektrycznych. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1968 roku, a doktora habilitowanego w 1975 r. W roku 1974 otrzymał nominację na stanowisko docenta, a w roku 1990 uzyskał tytuł profesora. W roku 1995 uzyskał stanowisko profesora zwyczajnego. W latach 1988-1993 był kierownikiem Zakładu Trakcji Elektrycznej, a w latach 1993 - 2006 dyrektorem Instytutu Elektrotechniki Teoretycznej i Przemysłowej, a w latach 2006-2008 kierownikiem Zakładu Inżynierii Elektrycznej w Transporcie.
Dorobek naukowy prof. T. Glinki obejmuje autorstwo 3 i współautorstwo 4 książek, 4 skryptów, 1 monografii, około 250 artykułów naukowych i kilkanaście patentów. Jest m.in. członkiem Komitetu Elektrotechniki PAN i członkiem Sekcji Maszyn Elektrycznych i Transformatorów oraz Trakcji Elektrycznej Komitetu Elektrotechniki PAN, członkiem Komitetu Transportowców przy Oddziale Katowickim PAN. W latach 2003 - 2010 profesor Tadeusz Glinka był członkiem Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych.
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 1996 – 1999
Profesor Tadeusz Rodacki urodził się 17.01.1942 roku w Zawierciu. Studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej ukończył w 1967 r. Pracę rozpoczął 1.03.1968 r. w ówczesnej Katedrze Napędu Elektrycznego na stanowisku asystenta. Od roku 1971 pracował w Instytucie Elektrotechniki Teoretycznej i Przemysłowej, pełniąc od 1987 r. funkcję zastępcy dyrektora ds. nauki. W 1973 r. uzyskał stopień naukowy doktora za pracę Regulacja prędkości obrotowej silnika bocznikowego prądu stałego zasilanego z układu prostownikowego poprzez impulsowanie w obwodzie prądu przemiennego. Po obronie pracy Analiza i synteza tyrystorowych układów zasilania i regulacji pewnych odbiorników łukowych w roku 1985 uzyskał stopień doktora habilitowanego. W tym samym roku został mianowany na stanowisko docenta. W roku 1990 zostaje mianowany na stanowisko prof. nadzwyczajnego w Politechnice Śląskiej. Tytuł profesora uzyskuje w roku 1999. Działalność naukowa prof. Rodackiego skoncentrowana była na napędach elektrycznych, elektrotermii oraz odnawialnych źródłach energii elektrycznej. Dorobek Profesora obejmuje: 1 rozprawę, 5 monografii, 121 artykułów i referatów w materiałach konferencyjnych oraz 12 zgłoszeń patentowych. Był współautorem 58 opracowań niepublikowanych: ekspertyz i analiz, prac projektowych, opracowań z badań własnych, z tego 50 prac wdrożonych w przemyśle. Był promotorem 4 zakończonych przewodów doktorskich. W dorobku dydaktycznym miał m. in. 13 skryptów dydaktycznych, 1 podręcznik akademicki oraz prowadzenie ponad stu prac dyplomowych inżynierskich i magisterskich.
Profesor Tadeusz Rodacki zmarł dnia 2 czerwca 2004 r.
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 1999 - 2005
Dr hab. inż. Bogusław Grzesik, Prof. Pol. Śl. urodził się 25. 02. 1940r. w Sędziszowie Małopolskim. W 1967 r. ukończył studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej i rozpoczął pracę w Katedrze Napędu Elektrycznego. W roku 1973 uzyskał stopień naukowy doktora, a w roku 1993 stopień doktora habilitowanego po obronie pracy Analiza komutacji w przekształtnikach energo-elektronicznych doskonałych i idealnych. Od roku 1995 pracuje na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Politechnice Śląskiej.
Prof. B. Grzesik pełnił w latach 1999-2005 funkcję dziekana Wydziału Elektrycznego. W latach 1997-2004 był kierownikiem Zakładu Napędu Elektrycznego i Energoelektroniki w Instytucie Elektrotechniki Teoretycznej i Przemysłowej, a w latach 2004 - 2009 kierownikiem Katedry Energoelektroniki, Napędu Elektrycznego i Robotyki.
Prowadził badania w obszarze energoelektroniki i elektroniki przemysłowej, elektrotechnologii. Jego obszar badawczy obejmował również zastosowania nadprzewodnictwa, wielowymiarową teorię przekształtników energoelektronicznych oraz roboty mobilne. Dorobek naukowy prof. B. Grzesika obejmuje jedną monografię oraz autorstwo i współautorstwo ponad 250 publi-kacji naukowych. Jest współautorem 7 patentów i 10 zgłoszeń patentowych, promotorem 15 obronionych prac doktorskich. Profesor Bogusław Grzesik brał czynny udział w pracach Polskiego Komitetu Normalizacyjnego (Energoelektronika), jest członkiem Sekcji Napędu Elektrycznego i Energoelektroniki Komitetu Elektrotechniki PAN oraz członkiem komitetów naukowych i wydawniczych konferencji (SENE, EPN, EPNC, EPE, EPE-PEMC, Ee).
Profesor Bogusław Grzesik zmarł 9 grudnia 2024 r.
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 2005 – 2012
Profesor Lesław Topór-Kamiński, urodził się 3 września 1946 roku w Krakowie. Ukończył Wydział Elektrycznego Politechniki Śląskiej w roku 1973, uzyskując stopień mgr. inż. elektryka o specjalności miernictwo elektryczne i przyrządy pomiarowe. Z dniem 1 kwietnia 1973 roku rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w Instytucie Podstawowych Problemów Elektrotechniki i Energoelektroniki Politechniki Śląskiej.
W roku 1981 obronił pracę doktorską pt.: ”Synteza charakterystyk statycznych komparatorów sygnałów sinusoidalnych” i z dniem 1 października 1981 roku został zatrudniony na stanowisku adiunkta. W okresie od dnia 1.10.1981 do dnia 30.09.1984 roku pełnił funkcję kierownika Zespołu Teorii Elektrotechniki II w tym instytucie. W roku 1996 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie monografii „Bezinercyjne elementy osobliwe jako modele elektrycznych układów aktywnych”. W roku 1999 został mianowany na stanowisko profesora nadzwyczajnego. Od września 2002 roku związał się z Instytutem Metrologii, Elektroniki i Automatyki, w którym od 2003 do 2012 roku pełnił funkcję kierownika Zakładu Elektroniki. Jego działalność naukowa, badawcza oraz dydaktyczna dotyczyła zagadnień związanych z teorią obwodów elektrycznych i elektronicznych, a szczególnie teorią elektrycznych układów aktywnych, modelowaniem układów elektronicznych za pomocą elementów. Jest autorem lub współautorem ponad 140 prac naukowych opublikowanych w kraju i za granicą w tym 2 monografii oraz 4 wniosków patentowych. Jest promotorem 3 ukończonych przewodów doktorskich oraz ponad 30 prac dyplomowych magisterskich i inżynierskich. Od roku 2002 pełnił funkcję Prodziekana ds. Studenckich dla Kierunku Elektronika i Telekomunikacja, a w latach roku 2005 do 2012 funkcję Dziekana Wydziału Elektrycznego. Za jego kadencji dziekańskiej uruchomione zostały dwa nowe kierunku studiów: Informatyka oraz Mechatronika, studia zaoczne prowadzone na wszystkich kierunkach studiów, studia zamiejscowe w CKI Rybnik oraz stworzono blisko 40 laboratoriów.
Profesor Lesław Topór-Kamiński zmarł 20 grudnia 2024 r.
Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 2012 – 2020
Prof. Paweł Sowa urodził się 18 lutego 1947 r. Jest specjalistą w zakresie modelowania układów oraz symulacji stanów przejściowych w układach elektroenergetycznych, badania niezawodności pracy systemu elektroenergetycznego, oddziaływania na organizmy żywe pól elektromagnetycznych występujących w pobliżu urządzeń elektroenergetycznych.
Jest autorem i współautorem ponad 200 publikacji naukowych, w tym 3 monografii. Promotor 3 ukończonych rozpraw doktorskich. Recenzent 16 doktoratów (w tym 4 zagranicznych) oraz habilitacji i wniosku o tytuł, jak również promotor kilkudziesięciu prac dyplomowych magisterskich (w tym zagranicznych) i inżynierskich.
W latach 2005-2012 profesor Paweł Sowa był Prodziekanem ds. Nauki i Organizacji na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej. W latach 2012 - 2020 pełnił funkcję Dziekana Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej.
Członek Komisji Energetyki Oddziału Polskiej Akademii Nauk w Katowicach, PTETiS, CIGRE, Stowarzyszenia Elektryków Polskich, IEEE. Członek Rady Naukowej czasopisma Automatyka Elektroenergetyczna, Członek Komitetów Naukowych IASTED (od 2000 r.): Energy and Power Systems, Modelling and Simulation, Reliability and Quality Control. Od roku 1997 do roku 2009 był kierownikiem Zakładu Automatyki i Informatyki, zaś od 1 września 2009 roku pełni funkcję Dyrektora Instytutu Elektroenergetyki i Sterowania Układów na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej.
Odbył wielomiesięczne staże naukowe na uniwersytetach zagranicznych m.in. University of British Columbia Vancouver, Danmarks Tekniske Universitet, Technische Universität Berlin, Eidgenösische Technische Hochschule Zürich, Universidad Nacional de San Agustín de Arequipa, Universidad Técnica Federico Santa María. Wykładowca na wielu uniwersytetach, jak również przedsiębiorstwach energetycznych w Europie, Azji, Afryki (aktualnie Visiting Professor w University of Johannesburg) oraz na kontynencie amerykańskim.
Dziekan Wydziału Elektrycznego od 2020 roku
Prof. Marian Kampik urodził się 8 grudnia 1964 roku. W 1988 roku ukończył studia magisterskie na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej, wiążąc się zawodowo z ówczesnym Instytutem Metrologii Elektrycznej i Elektronicznej. Stopień doktora nauk technicznych z wyróżnieniem uzyskał w 1996 roku, a stopień doktora habilitowanego w roku 2010. W 2017 roku otrzymał tytuł profesora nauk technicznych. W latach 2003 – 2006 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Instytutu ds. Dydaktyki. Od 2012 do 2018 roku był dyrektorem Instytutu Metrologii, Elektroniki i Automatyki, od 2018 roku jest kierownikiem Katedry Metrologii, Elektroniki i Automatyki, a od września 2020 roku pełni funkcję dziekana Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej.
Profesor Marian Kampik odbył kilkanaście staży naukowych w narodowych instytutach metrologicznych (m.in. niemieckim, szwajcarskim, włoskim, fińskim). W 2003 roku otrzymał zespołową Nagrodę Siemensa za pracę pt. „Komparator etalonów indukcyjności własnej”. W 2013 roku otrzymał prestiżowy indywidualny Research Excellence Grant, finansowany przez European Metrology Research Programme.
Jego dorobek obejmuje ponad 300 prac naukowych, w tym jeden podręcznik akademicki, trzy monografie oraz 3 patenty. Wypromował trzech doktorów oraz był promotorem ponad 50 prac magisterskich i projektów inżynierskich. Dorobek publikacyjny i działalność naukowa koncentruje się wokół zagadnień związanych z dokładnymi pomiarami i wzorcami wielkości elektrycznych. Łącznie uczestniczył w ponad 40 projektach badawczych i pracach statutowych lub własnych. W latach 2012-2014 kierowany przez niego zespół opracował i zbudował pierwszy polski wzorzec napięcia przemiennego, nie wymagający wzorcowania za granicą.
© Politechnika Śląska
Całkowitą odpowiedzialność za poprawność, aktualność i zgodność z przepisami prawa materiałów publikowanych za pośrednictwem serwisu internetowego Politechniki Śląskiej ponoszą ich autorzy - jednostki organizacyjne, w których materiały informacyjne wytworzono. Prowadzenie: Centrum Informatyczne Politechniki Śląskiej (www@polsl.pl)
„E-Politechnika Śląska - utworzenie platformy elektronicznych usług publicznych Politechniki Śląskiej”
