Centrum Popularyzacji Nauki

Mgr inż. Marcel Barzantny zaprezentuje temat: „Niy każdŏ H3XA musi być złŏ!”

Co mŏ spōlnego wybiglowany anzug, miejscowi utopel i nowoczesnŏ termodynamika? We czasie wystympu pt. „Niy każdŏ H3XA musi być złŏ!” pokŏża, że powŏżnõ inżynieryjõ idzie bez problymu połŏnczyć z naszōm ślōnskōm tradycyjōm. Dōwiycie sie, jak blank nowi rodzaj „czarownicy” – mōj autorski wymiynnik ciepła H3XA – może w dużim stopniu pomoc we dekarbōnizacyji. Ôbŏczycie, jak nauka może dać nōm czystszi luft i zrobić tak, coby nōm wszyjskim wiyncyj piniyndzy w kapsie ôstało. Bydziecie widzieć,  z tōm jednōm heksōm naprŏwda wartŏ sie zakolegować!

[po ślōnsku] Mgr inż. Marcel Barzantny – doktorant we Szkole Doktorskiyj Politechniki Ślōnskiej, związani z Katedrōm Techniki Cieplnyj. Z wyrōżniyniym skōńczoł studia magisterskiy robiōne we rōmach programu Erasmus+ na Politechnice Ślōnski i Brandenburg University of Technology we Niymcach. We swoji robocie skupywŏ sie na innowacyjnich rozwiōnzaniach we energetyce, badajōnc wymianã ciepła, wielky magazyny energiy (PTES), ôdzysk ciepła ôdpadowego i termodynamikã przepływōw.

We rōmach roboty doktorskij analizuje wymianã ciepła i masy we trzi-czynnikowich wymiynnikach używanych do chłodzyniŏ spalin procesowych.

Je autorym i spōłautorym publikacji we powŏżanych cajtungach naukowich ô wysokim wskaźniku wpływu, we tym we “International Journal of Heat and Mass Transfer” i “Energy Conversion and Management: X”.

Regularnie pokŏzuje wyniki swojich robōt na miyndzynŏrodowych kōnferyncyjach, takich jak SDEWES we Rzymie, GALA we Berlinie abo SES we Kopynhadze.

Mŏ doświŏdczynie we realizacji grantōw badawczych; je m.in. wykonawcōm we unijnym projekcie LIFE „Set_Heat” i stypendystōm we projekcie NCN OPUS „ATHLETE”.

[po polsku] Mgr inż. Marcel Barzantny – doktorant w Szkole Doktorskiej Politechniki Śląskiej, ściśle związany z Katedrą Techniki Cieplnej. Z wyróżnieniem ukończył studia magisterskie realizowane w ramach programu Erasmus+ na Politechnice Śląskiej oraz Brandenburg University of Technology w Niemczech. W swojej pracy koncentruje się na innowacyjnych rozwiązaniach w energetyce, badając wymianę ciepła, wielkoskalowe magazynowanie energii (PTES), odzysk ciepła odpadowego oraz termodynamikę przepływów.

W ramach rozprawy doktorskiej analizuje wymianę ciepła i masy w trójczynnikowych wymiennikach wykorzystywanych do chłodzenia spalin procesowych.

Jest autorem oraz współautorem publikacji w renomowanych czasopismach naukowych o wysokim współczynniku wpływu, w tym w International Journal of Heat and Mass Transfer oraz Energy Conversion and Management: X.

Regularnie prezentuje wyniki swoich prac na międzynarodowych konferencjach branżowych, takich jak SDEWES w Rzymie, GALA w Berlinie czy SES w Kopenhadze.

Posiada doświadczenie w realizacji grantów badawczych; jest m.in. wykonawcą w unijnym projekcie LIFE „Set_Heat” oraz stypendystą w projekcie NCN OPUS „ATHLETE”.

Prof. Dariusz Bismor zaprezentuje temat: “Aktywno redukcyjo larma“.

[po ślōnsku] Dariusz Bismor, narodzioł się w roku 1970 w Knurowie. W roku 1995 ukończoł Polibuda Ślōnsko na Wydziale Automatyki, Elektroniki i Informatyki z wyróżnieniym. W tym samym roku zaczōn robić badania, co by dostać stopiyń dochtora. Stopiyń tyn dostoł ôd Rady Wydziału AEiI w roku 2000, a zaroski potym dostoł posada adiunkta. W roku 2016 dostoł stopiyń dochtora habilitowanego, a od 2017 posada profesora nadzwyczajnego w Katedrze Pomiarów i Systemów Sterowania. Terozki mŏ tyż posada zastympcy przodowego tyj Katedry, a i Prodziekana ds. Infrastruktury i Organizacji Wydziału AEiI. Szkryfnoł 3 ksiōnżki i doś wiela artykułŏw. Jest człōnkiym Polskigo Towarzystwa Akustycznego (łod 1997 r.), a terozki tyż członkiem zarządu Oddziału Górnośląskigo PTA. Je tyż członkiym European Acoustic Association, International Institute on Acoustics and Vibration oraz IEEE. Zostoł wybrany do dwóch komitetŏw PAN: Komitetu Akustyki oraz Komitetu Automatyki i Robotyki. Mŏ tyż posada redaktora, kiery zarzōndzo cajtungiym Archives of Control Sciences, notowanym na liście JCR. Szpec ôd cyfrowego przetwarzanio sygnałŏw, aktywnyj redukcyji larma, identyfikacyji, sterowanio adaptacyjnego, a i diagnostyki wibroakustycznej.

[po polsku] Dariusz Bismor, urodził się w roku 1970 w Knurowie. W roku 1995 ukończył Wydział Automatyki, Elektroniki i Informatyki Politechniki Śląskiej na kierunku Elektronika z wyróżnieniem. W tym samym roku podjął pracę na Wydziale AEiI i rozpoczął badania zmierzające do uzyskania stopnia doktora. Stopień ten uzyskał decyzją Rady Wydziału AEiI w roku 2000, po czym został zatrudniony na stanowisku adiunkta. W roku 2016 uzyskał stopień doktora habilitowanego, a od 2017 pracuje na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Katedrze Pomiarów i Systemów Sterowania. Obecnie pełni funkcję zastępcy kierownika tej Katedry, a także Prodziekana ds. Infrastruktury i Organizacji Wydziału AEiI. Jest autorem 3 książek i licznych artykułów. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Akustycznego (od 1997 r.), obecnie członkiem zarządu Oddziału Górnośląskiego PTA. Jest także członkiem European Acoustic Association, International Institute on Acoustics and Vibration oraz IEEE. Został wybrany do dwóch komitetów PAN: Komitetu Akustyki oraz Komitetu Automatyki i Robotyki. Pełni funkcję redaktora zarządzającego czasopisma Archives of Control Sciences, notowanego na liście JCR. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół cyfrowego przetwarzania sygnałów, aktywnej redukcji hałasu, identyfikacji, sterowania adaptacyjnego oraz diagnostyki wibroakustycznej.

Dr inż. Anna Glodek zaprezentuje temat: “Kaj sie podzioły gwiozdy? Czyli o łunie nad familokami”

Kaj sie podzioły gwiozdy?

Kedyś nad familokami wisioły jak ślonske lampki na Barbórka – gynsto, jasno, cicho. A dzisioj? Niybo jakby ktoś przisłoniuł łunom z lamp i kominów. Ta łuna nad familokami niy gaśnie, ino blynduje na pomarańczowo, jak stare łokno w sieni, co sie nigdy dobrze niy zawiero.

Downij, jak chop wracoł do dom ze szychty na grubie, to jeszcze zdążuł kuknąć w niybo. Wonglowy pył na rynkach, lampga zgaszono, a nad gową tysiące gwiozd. Niybo było czorne jak fedrowany pokład, ale pełne światła.

Terozki łuna blynduje nad dachami jak drugo szychta, co się nigdy niy kończy. Nad familokami widać ciepłe światło miasta, a stare gwiozdy jakby się łobraziyły i poszły kajś dalij, za hołdy i za lasy.

Może jeszcze wrócą nazot. Jak zgasną reflektory i jak noc zaś sie zrobi richtig ciemno – richtig ślonsko – czorno, cicho i głymboko.

[po ślōnsku] Dr inż. Anna Glodek – miyszko w Rudzie Ślonskij. Łod bajtla je zwionzano ze ślonskom kulturom – gro na klarnecie w Łorkiestrze Dyntyj KWK „Pokój”, bez co biere udział w uświetnianiu lokalnych i miyndzynarodowych wydarzyń.

Skończyła studia na kierunku Automatyka i Robotyka na Wydziale Automatyki, Elektroniki i Informatyki Politechniki Ślonskij. Potym zaczła współpraca z Narodowym Instytutym Onkologii im. Marii Skłodowskij-Curie w Gliwicach pod kerownictwym Profesorki z Politechniki Ślonskij. Tam robiyła badania ze zakresu spektrometryji mas i deizotopingu, co skończyło sie zdobyciym stopnia doktora. Łoprócz tego robiyła tyż badania nad microRNA.

Po zaczynciu roboty w Katedrze Pomiarów i Systemów Sterowanio na Wydziale AEiI Politechniki Ślonskij zaczła badania w blank nowym łobszarze naukowym, jakim je zamaryszynie światłym.

[po polsku] Dr inż. Anna Glodek – mieszka w Rudzie Śląskiej. Od dzieciństwa jest związana z kulturą śląską poprzez udział w oprawie muzycznej lokalnych i międzynarodowych wydarzeń jako klarnecistka w Orkiestrze Dętej KWK „Pokój”.

Ukończyła studia na kierunku Automatyka i Robotyka na Wydziale Automatyki, Elektroniki i Informatyki Politechniki Śląskiej. Następnie rozpoczęła współpracę z Narodowym Instytutem Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie w Gliwicach pod kierunkiem Profesor z Politechniki Śląskiej, prowadząc badania w zakresie spektrometrii mas oraz deizotopingu, które zwieńczyło uzyskanie stopnia doktora. Równolegle zajmowała się również badaniami dotyczącymi microRNA.

Po rozpoczęciu pracy w Katedrze Pomiarów i Systemów Sterowania na Wydziale AEiI Politechniki Śląskiej podjęła badania w nowym obszarze badawczym, jakim jest zanieczyszczenie światłem.

Mgr Paweł Hadzik zaprezentuje temat “Bruksizm – zaciskosz zymby, kej sie nerwujesz”. 

[po ślonsku] Paweł Hadzik – fizjoterapeuta, doktorant Politechniki Opolskij i instruktor narciarstwa. Na co dziyń robi z pacjentami ortopedycznymi i stomatologicznymi. We swoji praktyce klinicznyj nojczyńści spotyko sie z ludźmi, co majōm problemy z narzōndym żucia i z bruksizmem. W swoji robocie łōnczy fizjoterapia ze wiedzōm ze zakresu stomatologii. Naukowo zajmuje sie tym, skōnd sie biere bruksizm i jak metody fizjoterapeutyczne mogōm pōmōc w jego leczeniu i terapii. Staro sie łōnczyć robota z pacjentym z robotōm naukowōm i szukoć skutecznych rozwiōnzań, co mogōm realnie pōmōc ludziom.

[po polsku] Paweł Hadzik – fizjoterapeuta, doktorant Politechniki Opolskiej oraz instruktor narciarstwa. Specjalizuje się w pracy z pacjentami ortopedycznymi i stomatologicznymi. W swojej praktyce klinicznej szczególną uwagę poświęca terapii osób z dysfunkcjami narządu żucia oraz bruksizmem, łącząc podejście fizjoterapeutyczne z wiedzą z zakresu stomatologii. Głównym obszarem jego zainteresowań naukowych są mechanizmy powstawania bruksizmu oraz możliwości wykorzystania metod fizjoterapeutycznych w jego leczeniu i terapii wspomagającej. W swojej pracy dąży do łączenia praktyki klinicznej z badaniami naukowymi, poszukując skutecznych i interdyscyplinarnych rozwiązań dla pacjentów.

Dr Tomasz Hutsch zaprezentuje temat “Rajza bakteryji bez wōntroba do syrca – kej mŏsz chymiŏ do mediciny a Ślōnska”. 

[po ślōnsku] Dr Tōmasz Hutsch – lykŏrz-weteryniŏrz, dochtōr ôd medicyny, histŏlog a patofizjŏlog, kery arbajci we Institucie ôd Weterynaryjnyj Medicyny na SGGW we Warszawie. We swoijych podszukowaniach kōncyntruje sie na molekularnych aszpektach sztrzewiowych a wōntrobowych niymocy ôd zwierziny a czowiekōw, ze ôsobliwym patrzyniym na role sztrzewiowych bakteryji a jeich mytabolitōw.

Skuli tego co je histopatŏlogym podszukowuje tyż patogyneza a morfologicny ôbrŏz ôd niymocy kere mogōm trefić żubera, łosia, psa, kocika a inksze roztomajte gryzŏki, a tyż ôcyniŏ farmakologicne a toksikologicne dziołanie chymicnych substancyji na zwiyrzowe tkōnki a ôragny. Kludzi tyż podszukowania na granice weterynaryje a socjologije.

Niy je ino wyuczōnym, ale tyż  popularnie-wyuczōnym publicystōm a popularizatōrym ślōnskij gŏdki a kultury we ôpolskim wojewōdztwie. We ferajnach Regios a Opowiadamy działo dlŏ ślōnskij kultury a spōłprace wyuczōnych ze biznesym a młodziōm.

[po polsku] Dr Tomasz Hutsch – lekarz weterynarii, doktor nauk medycznych, histolog i patofizjolog związany z Instytutem Medycyny Weterynaryjnej SGGW w Warszawie. W pracy badawczej koncentruje się na molekularnych aspektach chorób jelit i wątroby u zwierząt oraz ludzi, ze szczególnym uwzględnieniem roli bakterii jelitowych i ich metabolitów.

Jako histopatolog bada patogenezę oraz obraz morfologiczny chorób żubrów, łosi, psów, kotów i gryzoni, a także analizuje farmakologiczny i toksykologiczny wpływ substancji chemicznych na tkanki oraz narządy zwierząt. Prowadzi również badania na styku weterynarii i socjologii.

Poza działalnością naukową jest publicystą popularnonaukowym oraz popularyzatorem języka i kultury śląskiej. W stowarzyszeniach Regios i Opowiadamy działa na rzecz kultury śląskiej oraz współpracy naukowców z biznesem oraz młodzieżą.

Dr Natalia Klimaschka zaprezentuje temat: “Nimce czy Poloki? Sztelonek do Ślonzoków we cajtungach powojynne Polski (1945-1949)”. 

[po ślōnsku] Piyrsze pora lot po wojnie w polskich cajtungach Ślonzoków nasfalnie onaczyli za znimczonych Poloków. Taki sztelonek mioł być ku tymu, co by szło pedzieć, że ziymie te należom se Polokom, a że były one uż dycki tak richtig polskie. Miało to tyż sztelować tych, co sam prziszli – chadziajów a goroli – ku tymu, co by se lepszy chowali wele Ślonzoków. A co by ich nie okrodali, a nie prali se z nimi. Beztóż cajtungi szkryflały, że Ślonzoki to nie som ani „cudzi” ludzie ani żodne Nimce, yny tajla norodu polskiego, a tak tyż powinny se do nich sprawiać wszystkie Poloki – choby do „swoich”.

[po polsku] W pierwszych latach po wojnie publicyści konsekwentnie przedstawiali Ślązaków jako Polaków poddanych germanizacji. Taki obraz był potrzebny do legitymizowania polskiego prawa do nowych granic oraz do budowania przekonania, że obszary te są historycznie i etnicznie polskie. Równocześnie miał on wpływać na postawy napływowej ludności, wśród której panowała wrogość wobec autochtonów, którzy z ich strony doświadczyli przemocy i grabieży. Prasa próbowała łagodzić te napięcia, przekonując, że Ślązaków powinno się traktować jak „naszych” (w ramach jednego narodu polskiego), a nie „obcych”, przynależących do Niemiec czy będących osobnym, separatystycznym odłamem.

[po ślōnsku] Natalia Klimaschka – sznupie geszichty, szkryflo w cajtungach a onaczy filmy. Szkumie o Nimcach a Ślonzokach a o tym, jako se skuliż traumów sztelowali do nich we powojynne Polsce. Je rechtorym ze fotografie a szrajbowania tekstów. Wysztudiyrowano na Uniwerzytecie we Uopoulu (Prawo), a we Dochtorske Szuli Uniwerzytetu Ślonskego (Nauki o żurnaliśmie a rozprawianiu).

[po polsku] Natalia Klimaschka – historyk, publicysta i realizator filmowy. Bada losy Niemców i Ślązaków oraz wpływ kolektywnych traum na ich obraz w powojennej Polsce. Prowadzi zajęcia z fotografii oraz pisania tekstów. Absolwentka Uniwersytetu Opolskiego (Prawo) oraz Szkoły Doktorskiej w Uniwersytecie Śląskim (Nauki o mediach i komunikacji).

Prof. Jacek Pieprzyca zaprezentuje temat: “LŌNIE WŌDY TYŻ MOŻE BYĆ NAUKŌM”. 

W wystompiyniu bydōm przedstawiōne bazowe założynia kōnstrukcyje modelōw wodnych reaktorōw metalurgicznych jak tyż głowne cyle jejich użycio.

[po ślōnsku] Jacek Pieprzyca je profesorym na Politechnice Ślōnskij i specjalistom we ekstrakcyjnyj metalurgiji i pirometalurgiji, ôsobliwie w inżynieryji procesow produkcyje stali. Mo wiedza i doświadczynie w kludzyniu podszukowań w dōmynie symulacyji numerycznych i testōw laboratoryjnych ze użyciym fizycznych modelōw reaktorōw metalurgicznych. We swojij robocie badawczyj i naukowyj je autorym i spōłautorym bez 190 publikacyjōw. Je tyż pasjōnatym popularyzacyje nauki. Blisko spōłpracuje z Muzeum Hutnictwa w Chorzówie, kaj biere udział w mocka projektach edukacyjnych dlo bajtli, modzieży i dorosłych. Je pasjōnatym idyje Uniwerzytetu Trzecigo Wieku. We swojich wystōmpieniach prezyntuje fakty wywodzōnce sie z historyje nauki, ze zarachowaniym roli ôd kōnkretnych ludzi, zgodnie ze prawidłym “Czowiek stworzōł nauka – niech nauka niy zapōmni ô czowieku.”

[po polsku] Jacek Pieprzyca – prof. Politechniki Śląskiej, specjalista w dziedzinie metalurgii ekstrakcyjnej i pirometalurgii, szczególnie inżynierii procesów stalowniczych. Posiada wiedzę i doświadczenie w prowadzeniu badań w zakresie: symulacji numerycznych i badań laboratoryjnych z wykorzystaniem modeli fizycznych reaktorów metalurgicznych. W swojej dotychczasowej działalności naukowo – badawczej opublikował jako autor i współautor ponad 190 publikacji. Z pasją zajmuje się również popularyzacją nauki. Ściśle współpracuje z Muzeum Hutnictwa w Chorzowie, gdzie uczestniczy w licznych projektach edukacyjnych kierowanych zarówno do dzieci, młodzieży jak i osób dorosłych. Bliska Mu jest idea Uniwersytetu Trzeciego Wieku. W swoich wystąpieniach, prezentuje fakty zaczerpnięte z historii nauki, uwzględniając w nich rolę konkretnych ludzi, zgodnie z zasadą „Człowiek stworzył naukę – niech nauka nie zapomni o człowieku”.

Dr inż. arch. Elżbieta Rdzawska-Augustin zaprezentuje temat: “Tradycjo a nowoczesność. Wioski kole Raciborzu z lotu ptoka”. 

[po ślōnsku] Dr inż. arch. Elżbieta Rdzawska-Augustin – z urodzenio Ślazaczka, w 1968 roku urodzona w Hindenburgu, mieszko do 2010 w Gliwicach, kaj sztudiruje na Wydziale Architektury Politechniki Śląskij, w 1992 roku robi magistra, od 1993 do dziś fedruje Sztudyntow na Wydziale Architektury. W 1994 roku sztudiruje na podyplomowej konserwacyji starych klamorów, potym w 2001 robi doktorat na Wydziale Architektury Politechniki Śląskij.

Lubi historyjo architektury i urbanistyki, to, co widać z luftu, a szczególnie lubi stare wioski, drwniane chałupy i robota ze Sztudentoma. Kocho śląsko gwara – to jej recept na dobry humor.

[po polsku] Dr inż. arch. Elżbieta Rdzawska-Augustin – urodzona na Śląsku w Zabrzu w 1968 roku, do 2010 roku mieszkaniec Gliwic, potem Prudnika. Studia skończone w 1992 roku na Wydziale Architektury Politechniki Śląskiej i od 1993 roku zatrudniona do dziś. W 1994 roku ukończone Studium Podyplomowe z Konserwacji Zabytków na Wydziale Architektury Politechniki Śląskiej. W 2001 roku doktorat na Wydziale Architektury Politechniki Śląskiej. 

Zajmuje się historią architektury i urbanistyki, konserwacją zabytków, ochroną dziedzictwa kulturowego. Szczególne zainteresowania to: architektura drewniana, ochrona historycznych, wiejskich układów urbanistycznych oraz praca ze Studentami. Z urodzenia Ślązaczka, kochająca gwarę śląską.

Mgr Katarzyna Siwczyk zaprezentuje temat: “Komu niy ma gańba robić ślonskie larmo”. 

W Narodowym Spisie Powszechnym w 2021 r. ponad pół miliona polskich obywateli zadeklarowało narodowość śląską. Mimo wieloletnich działań zmierzających do uznania praw tej mniejszości i kolejnych porażek z tym związanych, Ślązacy nie ustają w staraniach i propagują swoją odrębność w mediach. To właśnie ten aspekt sprawia, że Ślązacy mimo klęsk formalnych, nie ponieśli klęski ostatecznej i ocalili swoją kulturę od zapomnienia. Głos w sprawie Ślązaków, ich tożsamości i języka zabierają głównie liderzy opinii. To od nich zależy jakie opinie nt. śląskości pojawiają się w mediach. W ramach 4-letnich badań udało się ustalić, kim są liderzy opinii w zakresie spraw śląskich, w jaki sposób wypowiadają się na temat śląskiej tożsamości w mediach i jaki mają cel swojej działalności. Autorka wystąpienia zaprezentuje wyniki tych badań i powie czy aktywność liderów opinii w mediach w ogóle ma sens.

[po polsku] Mgr Katarzyna Siwczyk – dziennikarka i redaktorka od 15 lat związana z redakcjami prasowymi i telewizyjnymi województwa śląskiego, autorka dwóch książek o Śląsku i śląskiej tożsamości (reportażu „Żeby zrozumieć Śląsk” oraz zbioru wywiadów „Kobiety ze Śląska”). Autorka podcastów naukowych „Pogadajmy o nauce” oraz podcastów Europejskiego Miasta Nauki Katowice 2024. Doktorantka IV roku w dyscyplinie nauk o mediach i komunikacji społecznej w Szkole Doktorskiej Uniwersytetu Śląskiego. Realizuje doktorat nt. Roli liderów opinii w kształtowaniu tożsamości śląskiej na podstawie analizy wybranych mediów regionalnych. Zawodowo związana z Politechniką Śląską i Instytutem Dziennikarstwa i Komunikacji Medialnej Uniwersytetu Śląskiego. 

[po ślōnsku] Mgr Katarzyna Siwczyk – dziynnikarka i redaktōrka z 15-letniym doświadczyniym w prasie i telewizji w województwie ślōnskim. Autorka dwōch ksiōnżek na tymat Ślōnska i tożsamości ślōnskij (reportaż „Żeby zrozumieć Śląsk” i zbiōr wywiadōw “Kobiety ze Śląska”). Jest autorkōm podcastōw naukowych “Pogadajmy o nauce” i podcastōw Europejskigo Miasta Nauki Katowice 2024. Sztudyntka czwortego roku we Szkole Dochtorskij Uniwersytetu Ślōnskigo w dyscyplinie nauk o mediach i kōmunikacji społecznyj. Realizuje doktorat na tymat roli liderōw ôpinii we kształtowaniu ślōnskij tożsamości podle analizy ôbranych regiōnalnych mediōw. Zawodowo zwiōnzano z Politechnikōm Ślōnskōm i Instytutym Dziynnikarstwa i Kōmunikacyje Medialnyj Uniwersytetu Ślōnskigo.

Dr Elżbieta Teschner zaprezentuje temat: “Paleontologia to niy yno babranie sie w ziymi, abo?”

[po ślōnsku] Elżbieta M. Teschner – je paleōntologym, robi jako adiunkt na Uniwersytecie Wrocławskim. Geologijo skończyła w Niymcach na uczelni w Getyndze a tyż w Bonn. Zajmuje sie paleōntologijōm kręgōwcōw. Terŏz robi grant Sonatina, kery je płacōny bez Narodowe Centrum Nauki. Napisała pora naukowych artykułōw a ksiōnżka popularnonaukowo ô geologicznyj budowie a skamieniałościach Ôpola. W wolnym czas je w ôgrōdku, grzebie w ziymi abo robi kole krzoków.

[po polsku] Elżbieta M. Teschner – paleontolog, adiunkt na Uniwersytecie Wrocławskim. Absolwentka geologii na Uniwersytecie w Getyndze oraz Uniwersytecie w Bonn (Niemcy). Specjalizuje się w paleontologii kręgowców. Obecnie realizuje projekt Sonatina finansowany przez Narodowe Centrum Nauki. Autorka i współautorka kilkunastu publikacji naukowych oraz książki popularno-naukowej o budowie geologicznej i skamieniałościach Opola. Wolny czasie spędza przy pracach ogrodniczych.