Laboratorium Badań Korozyjnych Wydział Chemiczny

Moja praca to osobisty zapis tego, jak natura powoli wygrywa z tym, co zbudował człowiek. Zainspirowały mnie miejsca zapomniane – stare fabryki i rdzewiejące maszyny. Chciałam pokazać moment, w którym stal przestaje być twarda i sterylna, a zaczyna poddawać się czasowi. Każdy rdzawy zaciek na tych śrubach i łańcuchach to dla mnie ślad po deszczu i wietrze. Centralna postać jest rozdarta między dwoma światami. Jej lewa strona nawiązuje do kominów widocznych w tle – symboli przemysłu, które kiedyś były potężne, a dziś po prostu kruszeją. Z drugiej strony twarz obrasta mchem, który bez pośpiechu zajmuje miejsce metalu. Chciałam pokazać, że nic nie jest wieczne i że w samym procesie niszczenia, w tej chropowatej fakturze rdzy, jest jakaś prawda. To moja wizja powrotu do korzeni, gdzie rozpad staje się początkiem czegoś nowego i o wiele bardziej autentycznego niż to, co nowe i idealnie gładkie.