II NAGRODA
Milla Pache - Korozja Duszy
W opuszczonym warsztacie na skraju zapomnianego miasta, gdzie czas mierzy się grubością osiadającego kurzu, na dębowym blacie spoczywała ona. Srebrzysta maska o rysach tak idealnych, że zdawała się wyśniona przez kogoś, kto już dawno zapomniał, jak wygląda ludzka skóra.
Nie była jednak martwym kawałkiem metalu. Była areną walki.
Zaczęło się od ust. Pierwsza plamka korozji pojawiła się w kąciku warg jak mroczny szept. Tlen, niewidzialny i bezlitosny, zaczął cierpliwie trawić lśniącą powierzchnię, zamieniając chłodną stal w porowatą, kruchą tkankę. Rdza nie niszczyła maski – ona ją karmiła nowym życiem. Brązowe i karmazynowe wykwity rozpełzły się wokół ust, tworząc knebel z tlenku żelaza, który raz na zawsze uwięził niewypowiedziane słowa. Maska wyglądała teraz, jakby krwawiła pyłem, jakby jej metalowe serce nie wytrzymało ciężaru wieków.
Prawa strona twarzy stała się placem budowy dla mechanicznego chaosu. W pustym oczodole, zamiast źrenicy, tkwiła zardzewiała zębatka. Jej zęby, kiedyś precyzyjne i ostre, teraz były stępione przez rudy nalot. Tuż obok, stalowa siatka – poszarpana i szorstka – przysłaniała lico niczym całun starego świata. Każde oczko tej sieci było pułapką na światło, a każda sprężyna, wbita w skroń lub leżąca bezwładnie u podstawy, była dowodem na utraconą energię.
Maska patrzyła w nicość jednym, mechanicznym okiem, uwięziona pod pancerzem z patyny. Była symbolem hybrydy, która chciała być wieczna, a stała się archeologicznym szczątkiem. W ciszy warsztatu słychać było niemal cichy trzask – to metal, poddając się entropii, powoli kruszył się i sypał na deski, wracając do ziemi, z której go wydarto.
Nie była już maszyną. Nie była już człowiekiem. Stała się czystym procesem – pięknem ukrytym w powolnej, rdzavej śmierci.
