Przeskocz do głównej zawartości
Logo adresu URL dla witryny Politechniki Śląskiej

Wydział Organizacji i Zarządzania

Przejdź do wyszukiwania
Politechnika Śląska
Wydziały
System Identyfikacji Wizualnej Politechniki Śląskiej
Silesian University of Technology
Rady Dyscyplin
Program mentoringowy Politechniki Śląskiej
Organizacje
Materiały na Senat
Logo Politechniki Śląskiej
Konferencje
Jednostki
Inne
Informacje
Centrum Wyszukiwania
  
Politechnika Śląska > Wydziały > Wydział Organizacji i Zarządzania > Aktualności Wydziału Organizacji i Zarządzania > „Pomachajmy sobie nawzajem” - Zrozumieć, dlaczego to jest ważne  

Aktualności Wydziału Organizacji i Zarządzania: „Pomachajmy sobie nawzajem” - Zrozumieć, dlaczego to jest ważne

Tytuł

„Pomachajmy sobie nawzajem” - Zrozumieć, dlaczego to jest ważne 

Treść

Jednostkowo i zbiorowo zmagamy się z sytuacją, którą używając kategorii Jasperowskich (Jaspers: 1932) możemy określić jako graniczną, to znaczy – mówiąc lapidarnie – że nic już nie będzie takie jak wcześniej. Uwagę kierujemy w stronę tego, co dla nas podstawowe, naszego zdrowia i życia. Próbujemy antycypować czekające nas zmiany stawiając pytania o stan gospodarki, o nasz przyszły dobrobyt. W tych okolicznościach musimy polegać na mechanizmie rozpoznawanym przez naukowców, który zawsze zapewniał nam dostosowanie i przetrwanie jakim jest współpraca (Tomasello: 1999; Tomasello: 2009; Harari: 2014). To właśnie współpracę i wypracowywane narzędzia warunkujące ją takie, jak język, wyspecjalizowane sygnały komunikacyjne, media pozwalające podnosić efektywność przepływu informacji uznaje się za fundament skoordynowany działań społecznych. Ale współpraca jest możliwa tylko wtedy, kiedy w grupach, społecznościach, narodach istnieje wysoki poziom zaufania i spójności społecznej (Fukuyama: 1997; Sztompka: 2007; Uslander: 2002). A te są budowane dzięki określonym praktykom komunikacyjnym, wypracowywanych w ramach kultury.

Obecnie praktyki te całkowicie uległy zmianie, a ponieważ zmieniła się ich forma zmieni się także ich treść. Nasze ciała na ulicach przestały wysyłać do siebie sygnały zaufania na najbardziej fizycznym, przedrefleksyjnym poziomie i właśnie ten efekt może stanowić przeszkodę w przyszłej współpracy. Wydaje się, że jest to dobry moment do interwencji naukowej, w której dysponując wiedzą, możemy przewidywać skutki i próbować przeciwdziałać im upowszechniając pewne praktyki komunikacyjne.

 


Co wiemy – przesłanki

 

·        Stan społeczeństwa, organizacji, itp. zależy od praktyk komunikacyjnych (Cooley 1910);

·        Znaczący wpływ na rodzaj budowanych relacji ma komunikacja niewerbalna (Burgoon, Buller, Woodall: 1994; Knapp, Hall: 1997; Hall: 1982; Griffin: 2006; Osika 2011);

·        Do podstawowych sygnałów niewerbalnych wskazujących na rodzaj relacji należy: dystans interpersonalny, dotyk, odzwierciedlająca ekspresja mimiczna, emblematy, kontakt wzrokowy (Burgoon, Buller, Woodall: 1994; Knapp, Hall: 1997; Griffin: 2006; Osika: 2011);

·        Bliskość fizyczna wpływa na psychiczne poczucie bliskości (Hall: 1976; Hall: 1982);

·        Kontakt dotykowy buduje poczucie bezpieczeństwa (Fisher, Rytting, Heslin: 1976);

·        Ekspresja mimiczna jest podstawowym wskaźnikiem emocji świadczącym o stanie relacji, (Ekman, Frisen, Ancoli: 1980);

·        Kontakt wzrokowy – wskazuje na sam fakt chęci nawiązywania lub istnienia relacji, wskazuje także na jej charakter (Kendon: 1990; Cary:1978);

·        Duży dystans psychiczny, brak kontaktu wzrokowego, brak odzwierciedlającej ekspresji mimicznej, brak wymiany emblematów jest typowy dla relacji z obcymi (Gudykunst, Kim: 1977);

·        Komunikacja zdalna jest efektywna w przypadku działań o charakterze zadaniowym, jest także obarczona większym dystansem psychicznym (Wróbel: 2014).

 

 

 


Co obserwujemy - diagnoza

·        Fizyczna izolacja i społeczne dystansowanie się w miejscach publicznych stanowi sugestię obcości;

·        Unikanie dotyku wskazuje na brak poczucia bezpieczeństwa;

·        Zasłonięta maską twarz odcina nas od sygnałów emocjonalnych;

·        Unikamy też kontaktu wzrokowego, bo on jest „kontaktowy” a my się izolujemy, dlatego redukujemy ten kanał przekazu;

·        W izolacji zacieśniamy bardzo bliskie relacje, bo wszyscy jesteśmy w tej samej przestrzeni – w domu;

·        W przypadku zdalnej pracy skupiamy się na zadaniu a nie na relacji;

·        W prywatnych kontaktach za pośrednictwem platform cyfrowych nie wychodzimy poza liczbę Danbara (150 osób – maksymalny krąg relacji z osobami, które znamy);

·        W przestrzeni publicznej zachowujemy się jak OBCY, nie SWOI.

 

 


Czego możemy się spodziewać – wnioski

·        Obserwowane praktyki komunikacyjne są silną sugestią – jesteśmy dla siebie obcy, stanowimy dla siebie zagrożenie, nie możemy sobie ufać, itp.

·        Przedłużający się stan stosowania takich praktyk odbieranych na poziomie fizycznym może przyczyniać się do atrofii poczucia wspólnotowości, może generować wrażenie wyobcowania w szerszych kontekstach społecznych.

 

 

Co możemy zrobić - propozycje

·        Świadomie wprowadzić sygnały zastępcze, wskazujące na łączność – na przykład temu służyło wspólne śpiewania Włochów, temu służy wspólne klaskanie w podziękowaniu za pracę osób zaangażowanych bezpośrednio w walkę z COVID 19, itp.;

·        Doskonale do tego nadają się emblematy – można porozumiewać się na odległość, wspólne ich stosowanie staje się łączącym „kodem” społecznym – najsensowniejszy wydaje się powszechny znak machającej ręki, bo:

o   mówi – „dostrzegam cię” – podstawowy warunek budowania relacji (Berger: 1993)

o   mówi – „łączę się z tobą” – jest gestem kontaktowym;

o   jest znany w każdej kulturze;

o   widać go z daleka;

o   podobnie jak uśmiech ma dużą podatność na „zarażenie” (odruchowo odmachujemy);

Warunek: efektywny przy dużym upowszechnieniu stąd APEL:

Zastosujemy powszechnie tę praktykę komunikacyjną – bo z naukowego punktu widzenia jest prostym, ale skutecznym narzędziem korekcyjnym

 

Zachęcamy do refleksji i działania

Rada Dyscypliny
Nauki o Zarządzaniu i Jakości
Politechniki Śląskiej

 


Literatura proponowana:

 

1.    Berger Ch. (1993) Revisiting the relationship construct, “Personal Relationship Issues” 1, p. 25-27.

2.    Burgoon L.K., Buller D.B., Woodall W.G., (1996) Nonverbal Communication: The Unspoken Dialogue, McGraw-Hill, New York.

3.    Cary M.S. (1978) The role of gaze in the intension of conversation, “Social Psychology”, 41, p. 269-271.

4.    Cooley Ch.H. (1910) Social Organization. The Study of the Larger Mind, Charles Scribner’s Sons, New York.

5.    Ekman P., Frisen W.V., Ancoli S. (1980) Facial signs of the emotional experience, “Journal of Personality and Social Psychology, 39, p. 1125-1134.

6.    Fukuyama (1995) Trust: The Social Virtues and the Creation of Prosperity, Free Press Paperback, New York.

7.    Griffin E. (2006) A First Look at Communication Theory, McGraw-Hill Education, New York. Gudykunst W. B., Kim Y.Y. (1977) Communicating with Strangers: An Approach to Intercultural Communication, McGraw-Hill, New York.

8.    Hall E. (1976) Beyond Culture, Random House, New York.

9.    Hall E. (1982) The Hidden Dimension, Random House, New York.

10. Harari Y.N. (2014) Sapiens: A Brief History of Humankind, Penguin Random House of Canada.

11. Fisher D.J., Rytting M., Heslin R. (1976) Hands touching hands: Affective and evaluative effects of an interpersonal touch, “Sociometry”, 39, p. 416-421.

12. Jaspers K. (1932) Philosophie, Springer, Berlin.

13. Kendon A. (1990) Conducing Interaction: Patterns of behavior in focused in encounters, Cambridge University Press, Cambridge.

14. Knap M.L., Hall J.A. (2002) Nonverbal Communication in Human Interaction, Holt, Rinehart and Winston, New York.

15. Osika G. (2011) Procesy i akty komunikacyjne. Koncepcje klasyczne i współczesne, Universitas, Kraków.

16. Tomasello, M. (1999) The Cultural Origins of Human Cognition, Harvard University Press.

17. Tomasello, M. (2009) Why We Cooperate, MIT Press,

18. Sztompka P. (2007) Zaufanie fundament społeczeństwa, Znak, Kraków.

19. Uslander E.M. (2002) The Moral Foundation of Trust, Cambridge University Press, Cambiridge

20. Wróbel P. (2014) Komunikacja elektroniczna, Zagrożenia i ich skutki dla organizacji, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk.

Wygasa

 

Jednostka

ROZ 

ObrazekWybieralny

 
Załączniki
Utworzony o 2020-04-07 16:53  przez Mateusz Naramski 
Data ostatniej modyfikacji: 2020-04-08 16:45 , autor ostatniej modyfikacji: Mateusz Naramski