P O L I T E C H N I K A Ś L Ą S K A

 

KOL EGI UM J Ę Z Y KÓW OBCYCH

KOL EGI UM P EDAGOGICZNE

 

 

I KONFERENCJA NAUKOWA

z cyklu:

 

Specjalne potrzeby edukacyjne – przestrzeń oswojona

czy nieznany ląd w nauczaniu (nie tylko) języków obcych

Wobec dysleksji

Problemy nauczania - uczenia się (nie tylko) języków obcych

Gliwice 17.05.2014

 

17 maja 2014 w siedzibie KOLEGIUM JĘZYKÓW OBCYCH I KOLEGIUM PEDAGOGICZNEGO miała miejsce  ogólnopolska konferencja naukowa poświęcona specyficznym problemom w uczeniu się. Było to pierwsze spotkanie z planowanego cyklu konferencji poświęconych problemom nauczania  i uczenia się osób ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.

Zarówno przedstawione referaty jak i dyskusje wokół poruszanych kwestii złożyły się na obraz rzeczywistości edukacyjnej  dość zaskakujący. Istnieją bowiem sposoby diagnozowania zarówno ryzyka  jak i samej dysleksji. Prowadzone są badania naukowe (referat K. Bogdanowicz). Opracowano wiele metod pracy terapeutycznej i edukacyjnej z osobami z problemami w uczeniu się, koncentracji uwagi, czytaniu i pisaniu (refaraty B. Grzyb, D. Ulewicz-Adamczyk, A. Lesiuk, K. Martyniuk). Można dobrać podręczniki do nauczania języków obcych przygotowane dla uczniów z utrudnioną percepcją, zaopatrzone w ćwiczenia i szczegółowe metodyczne wskazówki do pracy z uczniem z dysleksją (referaty A. Jackiewicz, M. Henel- Celis). Dostępne są strony internetowe zawierające informacje dla uczniów, rodziców i nauczycieli. W księgarniach można znaleźć szereg interesujących opracowań dotyczących metod terapii, i sposobów przyjaznego nauczania. Można zapisać się na szkolenia zarówno w ośrodkach metodycznych, jak i on-line. Fundusze Europejskie podtrzymują finansowo międzynarodowe programy edukujące w zakresie wspierania i nauczania osób z dysleksją ( prezentacja B. Jaroszewicz). Poradnie Psychologiczno – Pedagogiczne skutecznie diagnozują dysleksję  i prowadzą zajęcia dla uczniów (referat A. Miszczuk, J. Miszczak, K. Napory). Nauczyciele w szkołach deklarują chęć współpracy  z rodzicami. Lektury szkolne  są dostępne w formie książek czytanych. Oprogramowanie  telefonów komórkowych, tabletów (jak przekonywał P. Wawrzała )– umożliwia wszechstronną pomoc dla osób z trudnościami w uczeniu się : sporządzanie głosowych notatek, szybkie korzystanie z multimedialnych słowników, słuchanie elektronicznego lektora czytającego wskazany fragment tekstu zarówno w języku rodzimym jak i obcym, a także ciekawe sposoby motywowania  uczniów oraz nowe formy uczenia. Elektroniczne kalendarze umożliwiają organizację zajęć i dźwiękowe przypominanie o zaplanowanych zadaniach.

Prelegenci (W. Król – Gierat, J. Krawczyk, E. Borczyk, E. Matera, J. Zawadka, J. Pradela, A. Pogorzelska M. Durczak) przedstawili szczegółowe rozwiązania zastosowane przy specyficznych trudnościach w uczeniu się (czytaniu, pisaniu, koncentracji i zapamiętywaniu) w konkretnych przypadkach.  W każdym z referatów metody były odpowiedzią na zdiagnozowane w trakcie obserwacji potrzeby. Wnioski jakie wynikają z tych prezentacji to po pierwsze przekonanie, że metody te są skuteczne  i przydatne także w odniesieniu do uczniów niezdiagnozowanych. Po drugie uświadomiliśmy sobie, że nauczyciele języków obcych mogą z powodzeniem uczestniczyć we wspieraniu uczniów z dysleksją nie zmieniając programu i przekazywanych treści, a jedynie, różnicując sposoby podawania, oddziałując polisensorycznie oraz  dostosowując metody i pomoce dydaktyczne do przypadku.

Rozważanie brytyjskich rozwiązań ujawnia mankamenty polskiego systemu edukacyjnego ( referat M. Borysławskiej). Nawet jeżeli istnieją możliwości wynikające z podstaw prawnych – w praktyce realizowane są przede wszystkim formalnie, w postaci spisanego IPET –u ( referat Danuty Szeligiewicz – Urban). Nacisk w systemie edukacji na przygotowanie do pisemnego testu, w którym część związana jest z czytaniem tekstu w stresującej sytuacji egzaminacyjnej, powodować może  zaniechanie rozwoju i oceny innych form aktywności uczniowskiej, a na pewno utrudnia realizowanie  przez szkołę funkcji terapeutycznej i kompensacyjnej (mówiła o tym Z. Janiszewska – Nieścioruk). Odgórny przymus udokumentowania wyników powoduje koncentracje na pracach pisemnych wykonywanych „na czas”, bez uzasadnienia ( osoby z trudnościami potrzebują więcej czasu na wykonanie zadania z dobrym rezultatem końcowym) - na co zwróciła uwagę K. Bogdanowicz. W postawie grona pedagogicznego przekazywany jest mit sprawiedliwej oceny.  W praktyce oceniane są umiejętności, a w przypadku dyslektyków nieumiejętności, wynikające z przede wszystkim z dyspozycji, a dopiero w dalszej części z włożonej pracy i osiągniętego postępu w stosunku do stanu wyjściowego. Zasoby, którymi dysponuje uczeń  mogą więc pozostać nie zauważone, a jego niepowodzenia skutkować mogą brakiem motywacji do dalszej pracy.

Mamy więc złożony obraz rzeczywistości edukacyjnej. Wszystkie elementy systemu (nauczyciele, szkoły,  rodzice,  pedagodzy, poradnie pedagogiczne, metody i środki, akty prawne, kursy, poradniki i  podręczniki) zdają się być otwarte, dostępne i gotowe do zastosowania. Jednocześnie wciąż istnieje PROBLEMEM DYSLEKSJI  w edukacji szkolnej.

Różnorodność tematyczna i dyscyplina czasowa jaką przyjęli prelegenci nie pozwoliła na rozwinięcie wielu ważnych kwestii.  Warto podkreślić ogromne zainteresowanie uczestników konferencji przedstawianymi problemami. Mamy więc nadzieję na kontynuowanie naszej dyskusji.

 

Beata Wojewoda

Program                                                                       

                                                      Okiem obiektywu

                                                      

 

 
Admin © Politechnika Śląska
 
Całkowitą odpowiedzialność za poprawność, aktualność i zgodność z przepisami prawa materiałów publikowanych za pośrednictwem serwisu internetowego Politechniki Śląskiej ponoszą ich autorzy - jednostki organizacyjne, w których materiały informacyjne wytworzono.
Zasady wykorzystywania „ciasteczek” (ang. cookies) w serwisach internetowych Politechniki Śląskiej
dysleksja