Abstrakty Seminarium
„Człowiek we współczesnej nauce”

 

 

 

Jakub Wolny

Pedagog specjalny

 

Integracja środowisk wychowawczych
- piękna idea czy iluzja?

Streszczenie wystąpienia w dniu 12 stycznia 2016

 

W zaprezentowanym wystąpieniu jako zasadniczy punkt odniesienia przyjęto wygłoszony w trakcie konferencji „Integracja w pedagogice specjalnej 1995” wykład prof. Kościelskiej. W przytoczonym wystąpieniu Kościelska w szerokim ujęciu przedstawia problematykę integracji społecznej osób z niepełnosprawnością. Rozważając różne wątpliwości i problemy rysujące się wokół dopiero wdrażanej w Polsce w ówczesnym czasie idei integracji podkreśliła ona m.in. kwestie związane z kosztami integracji, jakością kształcenia, dostępnością do instytucji integracyjnych oraz relacjami rówieśniczymi pomiędzy dziećmi pełno- i niepełnosprawnymi. Dwadzieścia lat później w toczącej się obecnie dyskusji nad procesami integracji społecznej niepełnosprawnych w Polsce powyższe kwestie są nadal aktualne i w dalszym ciągu regularnie podnoszone w rozważaniach zarówno teoretycznych jak i praktycznych. Przyglądając się kolejnym z wymienionych przez Kościelską wymiarom, autor wystąpienia starał się przybliżyć przemiany jakie nastąpiły w obszarze organizacji procesu integracji w Polsce na przestrzeni ostatnich 20 lat. W odniesieniu do kwestii związanych z kosztami integracji zauważyć można, że polskie rozwiązania w tym zakresie są stosunkowo kosztowne, a równocześnie często pomijane są inne, tańsze rozwiązania i możliwości takie jak np. funkcjonujące na północy Europy szkoły bliźniacze/partnerskie. Rozważając kwestie związane z jakością kształcenia autor zauważa, że proponowane w Polsce rozwiązania wydają się być efektywne głównie w odniesieniu do uczniów z lżejszymi stopniami niepełnosprawności, niestety w znacznie mniejszym stopniu uwzględniają one potrzeby i możliwości osób z głębszymi postaciami niepełnosprawności. Mimo umacniania się pozycji społecznego paradygmatu niepełnosprawności w dyskursach zarówno naukowych jak i praktycznych, polskie rozwiązania integracyjne w dalszym ciągu często funkcjonują w oparciu o normy odnoszące się do populacji dzieci pełnosprawnych, tym samym umożliwiając udział w procesie integracji głównie tym jednostkom, które mają szanse tym normom sprostać. Uwidacznia to specyficzne problemy i ograniczenia osób z głębszą niepełnosprawnością (zwłaszcza intelektualną) w korzystaniu z kształcenia integracyjnego. Na koniec podjęto kwestie związane z wątpliwościami dotyczącymi budowania wizerunku osób z niepełnosprawnością i kształtowania się prawidłowych relacji pomiędzy uczestnikami procesów integracyjnych. Jak się wydaje w kontekście doświadczeń ostatnich dwudziestu lat przy odpowiednim wsparciu i organizacji kształcenia obawy o ewentualne negatywne relacje rówieśnicze osób pełno- i niepełnosprawnych nie znajdują jednoznacznego potwierdzenia, odnosi się to jednak głównie do osób z lekkim stopniem niepełnosprawności. Osoby z głębszą niepełnosprawnością, mimo postulatywnego uwzględniania ich w procesach integracyjnych tak naprawdę bardzo często pozostają poza nimi co często prowadzi do ich społecznego wykluczenia. W podsumowaniu zasugerowana została refleksja, że tak organizowana integracja społeczna osób niepełnosprawnych w Polsce w pewnym sensie się ‘wyczerpała’. W kontekście powyższych rozważań uzasadniona wydaje się być potrzeba redefiniowania istniejących bądź poszukiwania nowych, szerszych rozwiązań na rzecz integracji środowisk wychowawczych osób pełno- i niepełnosprawnych, zwłaszcza w odniesieniu do osób z głębszą niepełnosprawnością.

 

 

 

 Tekst abstraktu w pliku pdf

 

 
Admin © Politechnika Śląska
 
Całkowitą odpowiedzialność za poprawność, aktualność i zgodność z przepisami prawa materiałów publikowanych za pośrednictwem serwisu internetowego Politechniki Śląskiej ponoszą ich autorzy - jednostki organizacyjne, w których materiały informacyjne wytworzono.
Zasady wykorzystywania „ciasteczek” (ang. cookies) w serwisach internetowych Politechniki Śląskiej
IV Seminarium - Jakub Wolny