HISTORIA WYDZIAŁU I LUDZIE WYDZIAŁU
 

HISTORIA WYDZIAŁU

Wydział Architektury Politechniki Śląskiej kontynuuje tradycje Wydziału Architektury Politechniki Lwowskiej. Po II wojnie światowej profesorowie-architekci Tadeusz Teodorowicz-Todorowski, Zygmunt Majerski oraz Włodzimierz Buć współtworzyli Oddział Architektury w ramach Wydziału Inżynieryjno Budowlanego utworzonego w 1945 roku.

W 1971 roku na wydziale tym powołano Instytut Architektury, co doprowadziło do zmiany nazwy wydziału na Wydział Budownictwa i Architektury. Dziekanem tego wydziału został prof. arch. Zygmunt Majerski.

23 września 1977 roku Minister Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki wydał rozporządzenie powołujące do życia Wydział Architektury Politechniki Śląskiej. Jego strukturę utworzyły następujące Katedry:
Katedra Historii Architektury, kierownik prof. Marcin Bukowski;
Katedra Projektowania Architektury Mieszkaniowej i Usługowej, kierownik prof. Zygmunt Majerski;
Katedra Architektury Przemysłowej (przekształcona z utworzonej w 1945 roku Katedry Form Architektonicznych i Projektowania,
kierowanej przez prof. Czesława Thullie), kierownik prof. Włodzimierz Buć;
Katedra Planowania Miast i Osiedli (utworzona w 1956 roku na Wydziale Inżynierii Środowiska) kierownik prof. Tadeusz Teodorowicz-Todorowski.

Od 1987 roku Wydział Architektury Politechniki Śląskiej posiada prawo nadawania stopnia naukowego doktora nauk technicznych. Od początku istnienia Wydziału Architektury Politechniki Śląskiej jego kadrę naukową i dydaktyczną stanowili wybitni architekci i urbaniści. Dziekanami Wydziału byli kolejno profesorowie: Zygmunt Majerski (1977), J. Tadeusz Gawłowski (1978 - 1986), Stanisław Tomaszek (1987 - 1993), Andrzej Niezabitowski (1993 - 1999), Nina Juzwa (1999 - 2005), Krzysztof Gasidło (2005 - 2012) i Zbigniew J. Kamiński (od 2012).

Oprócz wyżej wymienionych profesorów założycieli i dziekanów jego zręby budowali: Czesław Thullie, Franciszek Maurer, Kazimierz Paprocki, Tadeusz Pfutzner, Adam Lisik, Stanisław Słodowy, Zofia Rydet, Janina Klemens, Elżbieta Niezabitowska, Jacek Radziewicz-Winnicki, Jerzy Witeczek, Jacek Włodarczyk, Mieczysław Król, Michał Rościszewski i Stefan Zemła. Pracowali tutaj także profesorowie związani z innymi ośrodkami akademickimi: Bohdan Lisowski, Zbigniew Gądek, Zygmunt Mieszkowski, Aleksander Grygorowicz, Julian Duchowicz, Marcin Bukowski i Wiktor Jackiewicz. Z Wydziałem związali się wybitni praktycy, architekci pracujący w środowisku górnośląskim: Andrzej Czyżewski, Marek Dziekoński, Marian Dziewoński, Henryk Buszko, Aleksander Franta i Jurand Jarecki. Kolejne pokolenia ich dawnych studentów i wychowanków stawiają sobie za cel kontynuowanie tradycji tzw. „Śląskiej Szkoły Architektury”.

HONOROWY PROFESOR POLITECHNIKI ŚLĄSKIEJ
Wg statutu Politechniki Śląskiej: "Wybitnym uczonym i nauczycielom akademickim zasłużonym dla Uczelni, Senat może przyznać godność Honorowego Profesora Politechniki Śląskiej”

25 maja 2013, prof. Nina Juzwa otrzymała tytuł Honorowego Profesora Politechniki Śląskiej.

(z mowy okazjonalnej Dziekana Wydziału Architektury prof. Zbigniewa J. Kamińskiego)
"Pani prof. dr hab. inż. arch. Nina Juzwa przepracowała w Politechnice Śląskiej 50 lat i w dalszym ciągu aktywnie uczestniczy w pracach na rzecz Wydziału Architektury Politechniki Śląskiej, prowadząc zajęcia z zakresu projektowania i kształcąc na wyróżniającym poziomie młodą kadrę naukową; organizując kolejne międzynarodowe konferencje cieszące się ogromnym zainteresowaniem w środowisku polskich i zagranicznych architektów i urbanistów; czy też będąc członkiem Komitetu Architektury i Urbanistyki PAN i innych znaczących organizacji krajowych i międzynarodowych. Bogaty dorobek zawodowy, naukowy i organizacyjny Pani prof. dr hab. inż. arch. Niny Juzwy, ściśle związany z Politechniką Śląską, dla której opracowała wiele projektów urbanistycznych i architektonicznych, w której wydała szereg ważnych publikacji i książek oraz w której była promotorem wielu prac magisterskich i doktorskich oraz znakomitym mentorem; oraz miała duży wkład w rozwój kadry samodzielnych pracowników Wydziału Architektury; czy wreszcie w której pełniła przez wiele lat zaszczytne funkcje Dziekana Wydziału Architektury i inne funkcje kierownicze oraz była inicjatorką Medalu im. Prof. Zygmunta Majerskiego przyznawanego przez Wydział Architektury Politechniki Śląskiej wybitnym twórcom architektury, zmieniającym wizerunek Górnego Śląska; zasiadała w gremiach Politechniki Śląskiej jako Senator i członek Senackich Komisji; - w zgodnej opinii Rady Wydziału Architektury Politechniki Śląskiej Pani prof. dr hab. inż. arch. Nina Juzwa w pełni zasługuje na nadanie godności Honorowego Profesora Politechniki Śląskiej. "

wręczenie tytułu Honorowego Profesora Politechniki Śląskiej prof. Ninie Juzwie



LUDZIE WYDZIAŁU ARCHITEKTURY POLITECHNIKI ŚLĄSKIEJ
(kolejność alfabetyczna):

- Marcin Bukowski
- Henryk Buszko
- Andrzej Czyżewski
- Julian Duchowicz
- Marek Dziekoński
- Marian Dziewoński
- Aleksander Franta
- J. Tadeusz Gawłowski
- Zbigniew Gądek
- Aleksander Grygorowicz
- Wiktor Jackiewicz
- Jurand Jarecki
- Nina Juzwa
- Janina Klemens
- Mieczysław Król
- Adam Lisik
- Bohdan Lisowski
- Zygmunt Majerski
- Franciszek Maurer
- Zygmunt Mieszkowski
- Andrzej Niezabitowski
- Kazimierz Paprocki
- Tadeusz Pfutzner
- Jacek Radziewicz-Winnicki
- Michał Rościszewski
- Jerzy Witeczek
- Jacek Włodarczyk
- Zofia Rydet
- Stanisław Słodowy
- Tomasz Taczewski
- Stanisław Tomaszek
- Stefan Zemła
- Czesław Thullie



ANDRZEJ CZYŻEWSKI
(informacje pochodzą z
Almanachu XXX Wydziału Architektury Politechniki Śląskiej)

Tytuł naukowy: MGR INŻ. ARCH.
Lata pracy na W.A. Politechniki Śląskiej: OD 1975 DO 1981
Stanowisko: DOCENT KONTRAKTOWY
Data i miejsce urodzenia: 18.12.1930, WARSZAWA
Dyplom: 1955, W.A. POLITECHNIKI WROCŁAWSKIEJ

W 1955 roku ukończyłem Wydział Architektury Politechniki Wrocławskiej. Tam w 1952 roku rozpocząłem pracę, początkowo jako zastępca asystenta, następnie jako asystent i starszy asystent, wpierw w Katedrze Rysunku Odręcznego, następnie w Katedrze Projektowania Budowli Przemysłowych. ■ W rezultacie wygranego w 1958 roku konkursu SARP na kościół w Nowych Tychach, razem z żoną Marią, architektem, przeniosłem się do Tych rozpoczynając jesienią 1958 roku pracę w tamtejszym Miastoprojekcie. Z końcem letniego semestru 1959 roku zakończyłem pracę na Politechnice Wrocławskiej. ■ W Miastoprojekcie Nowe Tychy pracowałem do emerytury, na którą przeszedłem z końcem 1995 roku, z przerwą w latach 1984-1988, kiedy to zostałem powołany na stanowisko Głównego Architekta Wojewódzkiego w Katowicach. ■ W roku 1975 zostałem przez profesora Zygmunta Majerskiego zaproszony do pracy na Wydziale Architektury Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Podjąłem tę pracę, na niepełnym etacie, początkowo jako starszy wykładowca, a od 1976 roku jako docent kontraktowy, nie przestając pracować w Tychach. Prowadziłem na III roku wykłady i ćwiczenia z projektowania budownictwa mieszkaniowego oraz prace dyplomowe. Pracę tę zakończyłem w 1981 roku, do roku 1983 kontynuowałem prowadzenie rozpoczętych wcześniej prac dyplomowych. ■ Przez cały okres pracy zawodowej działałem w Stowarzyszeniu Architektów Polskich. W latach 1963-1967 byłem wiceprezesem, a w latach 1967-1971 prezesem katowickiego Oddziału SARP. W latach 1973-1983 byłem radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach. ■ Obecnie, na emeryturze, mogę spokojnie uprawiać to, co cieszyło mnie już w latach studenckich - turystykę i fotografię


ZBIGNIEW GĄDEK
(informacje pochodzą z Almanachu XXX Wydziału Architektury Politechniki Śląskiej)

Tytuł naukowy: PROF. DR HAB. INŻ. ARCH.
Lata pracy na W.A. Politechniki Śląskiej: OD 1974 DO 1998
Stanowisko: PROFESOR NADZWYCZAJNY POLITECHNIKI ŚLĄSKIEJ
Data i miejsce urodzenia: 1925
Data i miejsce zgonu: 1998, KRAKÓW
Dyplom: 1953, W.A. POLITECHNIKI KRAKOWSKIEJ
Doktorat: 1965
Habilitacja: 1972, W.A. POLITECHNIKI KRAKOWSKIEJ
Profesor tytularny:1997
Funkcje kierownicze na W. A. Politechniki Śląskiej: OD 1974 DO 1998 - KIEROWNIK ZESPOŁU URBANISTYKI

Członek Komisji Urbanistyki i Architektury Oddziałów PAN w Krakowie i Katowicach. W latach 1953-1974 nauczał na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej, na Wydziale Architektury Politechniki Śląskiej w Gliwicach, w Hull School of Architecture, na Wydziale Architektury Uniwersytetu w Sheffield - również w latach późniejszych wielokrotnie jako wizytujący krytyk. Częste wyjazdy studialne do USA i krajów europejskich. Liczne projekty i realizacje budynków i założeń urbanistycznych; publikacje z teorii i praktyki architektonicznej i urbanistycznej. Wystawy autorskie w kraju i za granicą, m.in.: XIV Międzynarodowe Biennale Sztuki w Sao Paulo, TERRA-1, TERRA-2, Kingston upon Hull, Sheffield, Kraków, Opole, Zakopane. ■ Człowiek wielkiego serca i ogromnej pasji twórczej, często nazywany architektem niekonwencjonalnym, zawsze szczodrze dzielący się z wszystkimi radością poznania, radością tworzenia, umiłowaniem wolności, natury i piękna w każdym jego przejawie. Z jego ogromnej, niepospolitej wiedzy i nowatorskich, wyprzedzających epokę poszukiwań twórczych czerpali uczniowie i przyjaciele - współpracownicy, z którymi zawsze z radością dzielił się swoim doświadczeniem zawodowym i życiowym. Wielki, niespokojny duch architektury, niezwykle twórczy w każdym działaniu. W swoim barwnym i do końca aktywnym życiu inspirował i inicjował wiele ważnych poczynań artystycznych i zawodowych, także wydawniczych, w Polsce i poza jej granicami. Podsuwał pomysły, zwracał uwagę na ludzi i wydarzenia, chętnie aktywnie w nich uczestnicząc. W licznych publikacjach a szczególnie w ostatniej pt. Architektura miejsca przedstawiał swój rysowany i formowany na piśmie warsztat i filozofię twórczą, ujawniające wielką erudycję ale i wyraźną osobowość twórczą. W toku czterdziestoletnich poszukiwań i studiów główny nurt jego przemyśleń i działań projektowych stanowiły problemy kontekstu czasu i miejsca oraz wielkiej skali w architekturze w aspekcie urbanistycznym krajobrazowym i społecznym, a także zapobieganie degradacji otoczenia człowieka poprzez właściwe formowanie architektury, często w ujęciu futurystycznym. Wiedza i swoboda poruszania się we współczesnych mu teoriach i jednoczesne konsekwentne trwanie przy własnym zdaniu zdecydowanie preferującym indywidualizm autorski, ukazane w konkretnych rozwiązaniach projektowych, nie pozostawiają wątpliwości, kto jest ich twórcą. Zamieszczane w częściach ilustracyjnych publikacji wspaniałe rysunki, zestawione z fotografiami realizacji, stanowią dla nas albumy twórczości bardzo osobistej. W niej Zbigniew Gądek tworzy świat własny, ale równocześnie niezwykle przystający do otoczenia. Świat rozumiejący i kontynuujący - nierzadko futurystycznie - procesy natury a równocześnie wpisany w tradycję i folklor miejsca. Sukcesy realizacji stają się faktem, gdyż kreują wizje co prawda osobiste, lecz w sposób na tyle oczywisty i bezkonfliktowy, jakby to były wyobrażenia nas wszystkich o miejscu w którym powstały. Swój świat architektury i swoje zmagania z nim przedstawiał w publikacjach niezwykle prawdziwie i jednoznacznie, ukazując fascynujący warsztat architekta oraz dążenie do tego, aby to co zostało narysowane - zrealizowało się w przestrzeni. I to tak właśnie jak autor sobie wyobraził. Posiadał niezwykły dar dostrzegania i wyzwalania w ludziach ich możliwości twórczych. Najwyżej cenił kreacyjne nastawienie do życia i pracy oraz szczerość i bezpretensjonalność. Jego ogromna witalność a niekiedy rubaszność skrywały duszę niezwykle wrażliwą na piękno i dobro, ból czy rozterki ludzkie. Nie potrafił godzić się z małościami tego świata, impulsywnie i często skutecznie reagując na wszelkie ich przejawy, szczególnie gdy dotyczyło to kreacji przestrzeni i architektury, jak też jej nauczania. Posiadał szczególny stosunek do młodzieży akademickiej. Wykształcił szereg wspaniałych architektów, którym wpoił umiłowanie zawodu, wyczucie piękna i estetyki, olbrzymi zapał twórczy, wiarę w człowieka. Łatwość dotarcia do młodych umysłów wynikała z Jego partnerskiego, przyjacielskiego ich traktowania, za co był szczególnie ceniony, szanowany i lubiany. Dziś uczniowie, którzy wyszli spod ręki mistrza, zasilają kadrę dydaktyczną Wydziału Architektury, przekazując nabyte umiejętności i zasady następnym pokoleniom. Był pasjonatem architektury żarliwie uprawiającym swój ukochany zawód tak jako projektant jak i nauczyciel akademicki. I było to zaraźliwe! Wiedzą to jego najbliżsi oraz przyjaciele, uczniowie i współpracownicy a także krytycy tacy jak T.P.Szafer, D.Gosling, P.G.Fauset, F.O. Gehry. W opiniach tych ostatnich zaliczany jest do najściślejszej czołówki twórców architektury współczesnej.

NINA JUZWA
(informacje pochodzą z
Almanachu XXX Wydziału Architektury Politechniki Śląskiej)
Tytuł naukowy: PROF. DR HAB. INŻ. ARCH.
Lata pracy na W.A. Politechniki Śląskiej: OD 1961
Stanowisko: PROFESSOR ZWYCZAJNY POLITECHNIKI ŚLĄSKIEJ
Data i miejsce urodzenia: 02.05.1935, RYBNIK
Dyplom: 1961, W. A. POLITECHNIKI WROCŁAWSKIEJ
Doktorat: 1977, W. B. I A. POLITECHNIKI ŚLĄSKIEJ, „PROJEKTOWANIE OBIEKTÓW MIĘDZYUCZELNIANYCH SZKOŁY WYŻSZEJ”, PROMOTOR: prof. Z. MAJERSKI
Habilitacja: 1990, W. A. POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ, „KSZTAŁTOWANIE PRZESTRZENNE PRZEMYSŁU NA OBSZARACH AGLOMERACJI PRZEMYSŁOWYCH”
Profesor tytularny: 2000
Profesor Honorowy Politechniki Śląskiej: 2013
Funkcje kierownicze na W. A. Politechniki Śląskiej: ZASTĘPCA DYREKTORA INSTYTUTU A. I U., KIEROWNIK ZAKŁADU ARCHITEKTURY PRZEMYSŁOWEJ, OD 1999 DO 2005 - DZIEKAN


Pracę na Politechnice Śląskiej podjęła w 1961 r., rok po uzyskaniu dyplomu mgr inż. arch. na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej. Od 1996 r. pracuje także w instytucie architektury i urbanistyki Politechniki Łódzkiej. W uczelni gliwickiej przeszła wszystkie stopnie kariery akademickiej od asystenta do profesora zwyczajnego. Pracę doktorską nt projektowania obiektów szkół wyższych obroniła w 1977 r. Praca habilitacyjna, obroniona na W. A. Politechniki Warszawskiej otrzymała nagrodę Min. Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, za; ”wybitny wkład w dziedzinę planowania przestrzennego, przestrzennego zwłaszcza w strategię dalszych przemian aglomeracji przemysłowych” (1992 r.).
Punktami ciężkości zainteresowań zawodowych i badawczych prof. Juzwy, jest: projektowanie zespołów urbanistycznych, bądź obiektów wielkoskalarnych związanych z funkcją nauki i produkcji, problemy rewitalizacji obszarów wymagających przekształceń środowiska przestrzennego, oraz zagadnienia teorii architektury w nauczaniu projektowania architektonicznego. W dorobku naukowo - badawczym posiada ponad 60 publikacji, w tym 4 książkowe, oraz około 20 w wydawnictwach zagranicznych.
Jest autorem, bądź współautorem 99 prac studialnych, planów i projektów realizacyjnych - z tego, wiele dla Dzielnicy Akademickiej. Uczestniczyła w konkursach architektonicznych (dwa wyróżnienia krajowe, dwa międzynarodowe, nagroda i realizacja zagraniczna). Jest promotorem ponad 90 prac magisterskich dyplomowych w Łodzi i w Gliwicach i 14 prac doktorskich. Większość dysertacji uzyskała wyróżnienia rad wydziałów (9), bądź nagrody w ministerialnych konkursach ogólnopolskich (5). Dysertacja nt osiedli przyfabrycznych Górnego Śląska, uzyskała I Nagrodę Europejskiej Fundacji Europa Nostra (2006 r.). Na zlecenie rad wydziałów architektury i centralnych instytucji naukowych wykonuje recenzje prac naukowych i awansowych (ponad 70). Jest współautorem dwu projektów międzynarodowych. Najciekawszym doświadczeniem była funkcja eksperta w europejskim projekcie EU - INTERREG IIIB - REKULA, na temat przekształceń krajobrazów regionów zniszczonych nadmierną eksploatacją przemysłową, 2003-2006. (Partnerzy IBA III See - Dolne Łużyce, Region Wenecji i Aglomeracja Katowicka).Równolegle do pracy na uczelni rozpoczęła w 1969 roku, pracę zawodowo - twórczą, najpierw w ramach zespołów autorskich, kolejno; pod kierunkiem profesorów: Włodzimierza Bucia, Zygmunta Majerskiego, Tadeusza Gawłowskiego. Pomiędzy 1975 r. a 1991 r. pracowała w biurach architektonicznych w kraju; Inwestprojekt Katowice i Mostostal Zabrze, oraz zagranicą. W Monachium, w biurze Henn & Henn, 1977 r. i 1979-1980 r. i w Lyonie w biurze, Sud Architects, oraz w urbanistycznej pracowni regionalnej COURLY, 1991-1992 r. Przez wszystkie te lata prof. Juzwa, aktywnie uczestniczyła w życiu organizacyjnym Politechniki i Wydziału, działając w gremiach decyzyjnych na poziomie Wydziału i Szkoły; w tym, senator, członek komisji kolegialnych, dziekan W.A. Pol. Śl. (1999-2005 r.). Aktywnie działa w gremiach obieralnych poza uczelnią. Jest członkiem komisji ds./grantów działającej przy komitecie badań naukowych Ministerstwa, członkiem Komitetu Architektury i Urbanistyki PAN, przewodniczącym ds. urbanistyki, oraz członkiem zarządu głównego Towarzystwa Urbanistów Polskich. Pracowała w Grupie Roboczej ds. Miejsc Pracy, w Międzynarodowej Unii Architektów UIA (1978-1990 r.), uczestniczy w międzynarodowych programach European Assotiation for Architectural Education - by wymienić najważniejsze.Jej dewizą życiową jest - by w pogoni za codziennością nie zagubić swych marzeń. Marzenia ewoluują, dawniej była to architektura w działaniu, teraz są to badania związków architektury z otoczeniem, a także umiejętność przekazu swojej wiary w misję piękna architektury młodym adeptom zawodu architekta i zawodu nauczyciela akademickiego.


ZYGMUNT MIESZKOWSKI
(informacje pochodzą z
Almanachu XXX Wydziału Architektury Politechniki Śląskiej)
Tytuł naukowy: DOC. DR HAB. INŻ. ARCH.
Lata pracy na W.A. Politechniki Śląskiej: OD 1978 DO 1987
Stanowisko: DOCENT
Data i miejsce urodzenia: 09.02.1917, MOSKWA
Data i miejsce zgonu: 01.10.1987, KRAKÓW
Dyplom: 1948, W.A. POLITECHNIKI KRAKOWSKIEJ
Doktorat: 1962, W.A. POLITECHNIKI KRAKOWSKIEJ, „PODSTAWOWE PROBLEMY ARCHITEKTURY W TRAKTATACH POLSKICH - POŁOWA XVI POCZĄTEK XIX WIEKU”
Habilitacja: 1976, W.A. POLITECHNIKI KRAKOWSKIEJ, „KSZTAŁTOWANIE OŚRODKÓW WCZASOWYCH W TERENACH GÓRSKICH.- NA PRZYKŁADZIE POLSKICH KARPAT”
Funkcje kierownicze na W.A. Politechniki Śląskiej: OD 1984 DO 1986 - PRODZIEKAN DS. OGÓLNYCH I NAUKOWYCH, OD 1978 DO 1987 - KIEROWNIK ZAKŁĄDU PROJEKTOWANIA WSTĘPNEGO, V-CE DYREKTOR INSTYTUTU

Podstawowy obszar działalności naukowej i dydaktycznej - teoria architektury, a w tym w szczególności zasady projektowania uwzględniające człowieka jako podmiot kształtowania architektonicznego uwzględniającego jego potrzeby fizyczne (biologiczne), ale także psychiczne i społeczne - zarówno w aspekcie historycznym jak i praktycznym. Wyniki analiz z tego zakresu opublikowano w wielokrotnie wznawianych skryptach i podręcznikach projektowania architektonicznego: ▪ „Ogólne elementy projektowania” (1958,1960 r.), ▪ „Mieszkanie - elementy i układy przestrzenne” (1969, 1971 r.) ▪ „Elementy projektowania architektonicznego” (1973,1975, wydana także w Rumunii 1981 r.), ▪ „Mieszkanie - elementy i zespoły” (1974, 1980, 1981 r.), ▪ publikacja pracy doktorskiej (1970 r.) uzyskała recenzje i opinie podkreślające wagę podjętego problemu. Wieloaspektowość potrzeb przestrzennych człowieka uwzględniała także opublikowana w 1975 roku rozprawa habilitacyjna. Pełny wykaz opublikowanych monografii, rozpraw, artykułów, komunikatów naukowych i referatów obejmuje kilkadziesiąt pozycji, z czego ponad 40 po uzyskaniu stopnia dr hab. ■ Autor licznych opinii i recenzji naukowych. ■ Ukoronowaniem ponad 40 letniego doświadczenia dydaktycznego było opracowanie programu przedmiotu „Projektowanie wstępne” i organizacja realizującego go w latach 1978-1988 zespołu, którym kierował do przejścia na emeryturę. Oryginalna koncepcja przedmiotu zawierała nauczanie metodą „zintegrowanego projektowania” uwzględniającego problematykę urbanistyczną, architektoniczną i realizacyjną w kształtowaniu jednorodzinnych osiedli mieszkaniowych, a osiągane wyniki metodyczne, prezentowane na konferencjach i wystawach uzyskały wysokie oceny innych uczelni architektonicznych w kraju i za granicą. ■ Promotor i recenzent kilkudziesięciu prac dyplomowych magisterskich i doktorskich. ■ Serdeczny i życzliwy opiekun studentów i młodych pracowników. ■ Od początku kariery aktywny udział w opracowywaniu programów i metodologii studiów na Wydziałach Architektury w Krakowie i Gliwicach. W wyniku współpracy z różnymi instytucjami poza uczelnią - autor i współautor kilkudziesięciu projektów, w tym 44 zrealizowanych, głównie budynków mieszkalnych, ale także obiektów użyteczności publicznej i wnętrz. ■ Laureat wielu nagród rektorskich za działalność dydaktyczną, naukową i społeczną w Politechnice Krakowskiej i Politechnice Śląskiej, nagrody Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki za działalność dydaktyczną, odznaczony odznaką 1000-lecia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Polski Odrodzonej. ■ W latach 1948-1987 członek Krakowskiego Oddziału SARP, w którym pełnił różne funkcje. Członek Komisji Urbanistyki i Architektury Krakowskiego i Katowickiego Oddziału Polskiej Akademii Nauk. Aktywnie uczestniczył w rozwiązywaniu problemów lokalnych społeczności, zawsze w związku ze swoimi pasjami zawodowymi.
 
Admin © Politechnika Śląska
 
Całkowitą odpowiedzialność za poprawność, aktualność i zgodność z przepisami prawa materiałów publikowanych za pośrednictwem serwisu internetowego Politechniki Śląskiej ponoszą ich autorzy - jednostki organizacyjne, w których materiały informacyjne wytworzono.
Zasady wykorzystywania „ciasteczek” (ang. cookies) w serwisach internetowych Politechniki Śląskiej
Historia